‎ مفهوم روانکاوی لکانی در بنیان استعلایی ذهن

سحر صنیعی¹

1) نویسنده مسئول

کد IOI مقاله : AABF-AABFDA
محل انتشار : سومین کنفرانس بین المللی پژوهش های کاربردی در علوم انسانی، اقتصاد، مدیریت و حسابداری(icrhema.com/3rd)
چکیده :
    در این مقاله در سه بدنه ی هستی شناسی، شناخت شناسی، روش شناسی به ماهیت امر روانی لکان و ارتباط آن با بنیان استعلایی ذهن، مبحث خود و چیستی آگاهی می پردازیم . در هستی شناسی امر روانی لکان مفهوم ناخودآگاه به ایده ای که از زبان و عملکرد آن داریم بستگی دارد. این تصور از زبان خود وابسته به مفهوم ناخودآگاه است. کشف فروید را نمی توان به بیرون انداختن خودآگاه و انعکاس از جایگاه اصلی آنها در رفتار با انسان ها تقلیل داد، و نه به در نظر گرفتن ابعاد پدیده های ناخودآگاه در رفتار. این مبتنی بر این واقعیت است که ناخودآگاه به قوانین دقیق پاسخ می‌دهد، که می‌توان آن‌ها را جدا کرد، و منطق خاص خود را دارد که به سختی ریاضیات است. این قوانین همان هایی هستند که فروید در تعبیر خواب ها، اعمال شکست خورده و در تحلیل شوخ طبعی ها جدا می کند. اینها جابجایی و تراکم هستند. به این قوانین که فروید فراتر یا کمتر از بعد معنایی که به پدیده های ناخودآگاه نسبت داده می شود، شناسایی کرده است، لاکان با نشان دادن اینکه آنها قوانین زبان و گفتار هستند، دامنه واقعی آنها را ارائه می دهد. ساختارهایی که فروید در مکانیسم های ناخودآگاه شناسایی کرده است همان ساختارهایی هستند که زبان را سفارش می دهند. که در هستی شناسی ناخودآگاه ساختاری این امر دشواری رسیدن به مفاهیم پایه مطرح می گردد ، به همین دلیل، لاکان توانست بگوید که ناخودآگاه مانند یک زبان ساختار یافته است. ناخودآگاه، در این لحظه از آموزش لاکان، مانند زبانی است که توسط سوسور کشف شده است. کشف زبان‌شناسی ساختاری فردیناند دو سوسور و رومن یاکوبسون توسط لاکان است که به او اجازه می‌دهد تا تمام دامنه آن را به ناخودآگاه فرویدی، با بعد رسوایی اش بازگرداند.

کلمات کلیدی : روانکاوی لکانی بنیاد استعلایی ذهن ساختار زبان ناخودآگاه