مسکن مقرون به‌صرفه

پروانه زارع1 Parvaneh zare2

1) کارشناس ارشد شهرسازی
2) Master of Urban Planning

کد IOI مقاله : AABF-AADCEH
محل انتشار : سومین کنفرانس بین المللی پژوهش های کاربردی در علوم انسانی، اقتصاد، مدیریت و حسابداری(icrhema.com/3rd)
چکیده :
    چالش اصلی بسیاری از شهرهای معاصر، به‌ویژه در کشورهای در حال توسعه، ناتوانی در تأمین مسکن مقرون به‌صرفه برای تمامی گروه‌های اجتماعی است؛ مسئله‌ای که با رشد سریع جمعیت شهری و محدودیت منابع تشدید شده است. پژوهش حاضر با هدف بررسی سیاست‌ها و راهبردها در حوزه برنامه‌ریزی شهری و مسکن مقرون به‌صرفه، با رویکرد توصیفی–تحلیلی و بر مبنای اسناد و منابع علمی، به تحلیل ابعاد و مولفه‌های این موضوع پرداخته است. یافته‌ها حاکی از آن است که موفقیت سیاست‌های مسکن مقرون به‌صرفه مشروط به ترکیب ابزارهای حمایتی مؤثر، مشارکت فعال جامعه، ارتقاء کیفیت ساخت، و توجه به جنبه‌های زیست‌محیطی و اجتماعی در کنار مداخلات هدفمند دولت است. بررسی نمونه‌های موفق بین‌المللی و الگوهای داخلی نیز نشان می‌دهد که رویکرد سیستمی و مشارکتی، مبتنی بر توجه به عدالت فضایی و تأمین خدمات شهری مکمل، می‌تواند زمینه‌ساز ارتقای کیفیت زندگی و دستیابی به شهرهای پایدار و عادلانه گردد. تشخیص به‌موقع گروه‌های هدف، اصلاح نظام‌های یارانه و مالیات، و بهره‌گیری از فناوری‌های نوین ساخت نیز از جمله عوامل کلیدی در تحقق اهداف عدالت محور در این حوزه هستند.

کلمات کلیدی : برنامه‌ریزی شهری مسکن مقرون به صرفه عدالت مسکن توسعه پایدار شهری سیاست‌های حمایتی مشارکت اجتماعی