جلوه های تعلیم و تربیت در ادب فارسی

مریم السادات رنجبر¹

1) دکترای زبان و ادبیات فارسی، هیأت علمی دانشگاه فرهنگیان اصفهان

کد IOI مقاله : AABF-ABZHFK
محل انتشار : سومین کنفرانس بین المللی پژوهش های کاربردی در علوم انسانی، اقتصاد، مدیریت و حسابداری(icrhema.com/3rd)
چکیده :
    یکی از اهداف مهمّ ادبیات، کمک به انسان و کمال گرایی اوست تا در این راستا، بتواند با استفاده از دیدگاههای تربیتی، اجتماعی و آموزه های حکمی خود را بهتر بشناسد و از طریق خودشناسی به خدا شناسی برسد. زیرا دستورات اخلاقی وشیوه های ارزندۀ تربیتی، در شـکل گیری شخصیّت و هویّت انسان و جایـگاه رفیع او تأثیر بسزایی دارد، به همین دلیل مبارزه با پستی ها، پرورش روحِ انسانیت، فضایل اخلاقی، در سرتاسر متون ادبی مشهود است و می تواند باجلب انسانهای پاک نهاد و طالب فضیلت و معرفت، به سوی کـرامتهای انسـانی، علاوه بر سـوق دادن آنها بهراه کمال اخلاق و انسـانیت، علم و راههای فراگیری انواع علوم، تربیت و پرورش قوّۀ بیان، رشد تواناییهای عقلی و تفکر دربارۀ تصوّرات ذهنی و هدایت به سوی حقیقت را نیز به انسان می¬آموزد. همچنین بهترین جایگاه برای آشنایی بیشتر با نظرات حکـما و اندیشــمندان بزرگ در بارۀ تعلیـم و تربیت و عوامل مؤثر برآنست. از طرفی نگاه و اندیشـه های دینی این سخنـــوران در امر تربیت و ابراز آن در نوشته هایشـان، بسیارقابل تأمل است. ازینرو در این مقـاله ضمن پرداختن به ارزش علم و اخلاق و تربیت و هدف آن از دیدگاه اسلام، به بررسی نظرات و سخنان حکمیـان و سخنوران ادب فارسی در این زمینه می پردازیم.

کلمات کلیدی : ادبیات فارسی علم اخلاق و تربیت اسلامی هدایت و تعالی