واکاوی ناسازگاری صورت و ساختار در معماری پساساختارگرا

واکاوی ناسازگاری صورت و ساختار در معماری پساساختارگرا

سید محمد اعتماد اعجازی1

1) دانشجوی دکتری معماری گروه معماری دانشگاه آزاد اسلامی واحد اردبیل

کد IOI مقاله : AACC-AAKEKE
محل انتشار : سومین کنفرانس بین المللی پژوهش های کاربردی در مهندسی عمران، معماری و شهرسازی(icarcau.com/3rd)
چکیده :
    معماری پساساختارگرا، به‌مثابه بازتابی از گفتمان فلسفی دی‌کانستراکشن ، با زیر سؤال بردن بنیادهای ساختارگرایی، رابطهٔ سنتی میان «صورت» و «ساختار» را دچار بحران کرده است. این پژوهش با عنوان «واکاوی فرهنگی سازه‌ای از ناسازگاری صورت و ساختار در معماری پساساختارگرا»، با روشی تحلیلی-توصیفی و با استناد به منابع کتابخانه‌ای در حوزه‌های فلسفه، فرهنگ، هنر و معماری، به بررسی شکاف عمیق میان بیان‌های ظاهری (صورت) و منطق سازه‌ای (ساختار) در آثار این جریان می‌پردازد. در این راستا، نحوهی انحراف عمدی از اصول کلاسیک مانند تقارن، هماهنگی و ثبات توسط چهره‌هایی چون پیتر آیزنمن، فرانک گری و دانیل لیبِسکیند مورد تأمل قرار می‌گیرد. همزمان، این مقاله با بهره‌گیری از نظرات منتقدان، به نقدِ فرهنگی-سازه‌ای این گرایش می‌پردازد و نشان می‌دهد که چگونه الزامات فیزیکی سازه — از جمله قوانین مکانیک نیوتنی و الزامات پایداری — به‌عنوان عواملی مانع در برابر تحقق بی‌قید و بند ایده‌های فرم‌گرایانهی پساساختارگرا عمل می‌کنند. یافته‌ها بیانگر آن است که هرچند این جریان با تکیه بر مفهوم «کنونیت» و گسست از سنت، فرم‌هایی ناآشنا و نو ایجاد می‌کند، اما این رویکرد با چالش‌هایی همراه است؛ از جمله دشواری‌های اجرایی، فقدان انسجام هویتی، بی‌توجهی به نیازهای کاربری و پیامدهای نامطلوب فرهنگی-اجتماعی. در نهایت، این پژوهش استدلال می‌کند که ناسازگاری میان صورت و ساختار در معماری پساساختارگرا صرفاً یک مسئلهی فرمی نیست، بلکه بازتابی است از تعارض بنیادین میان آرمان‌های فلسفیِ سیال و محدودیت‌های جهان فیزیکی و سازه‌ای که هر ساختمان در آن جای می‌گیرد. واژگان کلیدی: معماری پساساختارگرایی، ساختار، فلسفه فرهنگی، مهندسی سازه، فرم

کلمات کلیدی : معماری پساساختارگرایی ساختار فلسفه فرهنگی مهندسی سازه فرم