رویکردهای زیست‌محیطی و پایدار در مرمت: گذار از سنت به اکوتکنولوژی

سیدهاتف تهامی پورزرندی¹ فاطمه سلیمانی² داود ابراهیمی³

1) کارشناس مهندسی معماری، دانشگاه آزاد اسلامی واحد نیشابور، ایران -
2) کارشناس ارشد مهندسی عمران گرایش مهندسی محیط زیست، دانشگاه پیام نور واحد شیراز، ایران -
3) کارشناس ارشد مهندسی عمران گرایش مهندسی محیط زیست، دانشگاه پیام نور واحد شیراز، ایران -

کد IOI مقاله : AACC-AAKFDG
محل انتشار : سومین کنفرانس بین المللی پژوهش های کاربردی در مهندسی عمران، معماری و شهرسازی(icarcau.com/3rd)
چکیده :
    در عصر آنتروپوسین، مرمت میراث فرهنگی فراتر از یک رویکرد حفاظتی صرف، به عرصه‌ای برای پیاده‌سازی اصول توسعه پایدار تبدیل شده است. این مقاله به بررسی جامع رویکردهای زیست‌محیطی و پایدار در مرمت می‌پردازد و با تأکید بر استفاده از مواد زیست‌محور (Bio-Based) و فناوری‌های سبز، به تحلیل مزایا، چالش‌ها و چشم‌اندازهای آینده این حوزه می‌پردازد. هدف اصلی، ارائه یک چارچوب یکپارچه است که در آن حفاظت از میراث، با مسئولیت‌پذیری زیست‌محیطی و صرفه‌جویی اقتصادی تلفیق می‌شود. با استفاده از روش تحقیق ترکیبی (کیفی-کمی) و تحلیل چندین مطالعه موردی بین‌المللی، یک چارچوب ارزیابی نوین برای سنجش پایداری پروژه‌های مرمتی پیشنهاد شده است. یافته‌ها حاکی از آن است که استفاده از مواد طبیعی و بومی، بازیافت مصالح، و به‌کارگیری انرژی‌های تجدیدپذیر نه تنها ردپای کربن پروژه‌ها را تا ۶۰٪ کاهش می‌دهد، بلکه منجر به افزایش دوام و سازگاری بیشتر با substrate تاریخی می‌شود. این مقاله نتیجه می‌گیرد که آینده مرمت در گرو اتخاذ یک پارادایم اکو-محور (Eco-Centric) است که در آن پایداری، هسته اصلی تمام فرآیندهای تصمیم‌گیری محسوب می‌شود.

کلمات کلیدی : مرمت پایدار مواد زیست‌محور توسعه پایدار معماری سبز میراث فرهنگی نانو تکنولوژی در مرمت چرخه عمر مصالح اقتصاد چرخشی