نقش مدیریت شهری در بهبود شاخص‌های اجتماعی و کاهش نابرابری و خطرپذیری مناطق کم‌برخوردار

نقش مدیریت شهری در بهبود شاخص‌های اجتماعی و کاهش نابرابری و خطرپذیری مناطق کم‌برخوردار

هادی صفائی1 نسرین پریزاد2 افروز حدیدی3 نوید اشرفی4 اصغر نصیری5

1) کارشناسی ارشد مدیریت بازرگانی – مدیریت استراتژیک
2) کارشناسی ارشد معماری
3) کارشناسی دبیری زبان انگلیسی
4) کارشناسی تکنولوژی نرم افزار کامپیوتر
5) کارشناسی حقوق قضائی – حقوق ثبتی

کد IOI مقاله : AACC-AAKZKZ
محل انتشار : سومین کنفرانس بین المللی پژوهش های کاربردی در مهندسی عمران، معماری و شهرسازی(icarcau.com/3rd)
چکیده :
    مدیریت شهری به‌عنوان یکی از مؤلفه‌های اصلی توسعه پایدار شهری، نقش مهم و کلیدی در بهبود شاخص‌های اجتماعی و کاهش نابرابری های اجتماعی در مناطق کم‌برخوردار ایفا می‌کند. هدف این پژوهش، بررسی و تبیین نقش مدیریت شهری در بهبود ارتقای شاخص‌های اجتماعی و کاهش نابرابری و خطرپذیری اجتماعی در مناطق کم برخوردار است. این مطالعه از نظر هدف کاربردی و از حیث روش‌شناسی، کیفی و مبتنی بر تحلیل مضمون و مبتنی بر رویکرد پدیدارشناسی تفسیری است. داده‌های تحقیق از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با مدیران شهری، کارشناسان حوزه خدمات شهری و ساکنان مناطق کم‌برخوردار گردآوری و با رویکرد استقرایی تحلیل شدند و با بهره‌گیری از تحلیل مضمون (Thematic Analysis) مورد بررسی قرار گرفت. یافته‌ها نشان می‌دهد که مدیریت شهری مشارکتی و پاسخگو و کارآمد از طریق تقویت سرمایه اجتماعی، ارتقا حس تعلق مکانی و افزایش اعتماد عمومی میان شهروندان و نهادهای محلی، و گسترش مشارکت اجتماعی می‌تواند در کاهش نابرابری و خطرپذیری اجتماعی نقش مؤثری ایفا کند. در مقابل، تمرکزگرایی، ضعف در شفافیت تصمیم‌گیری و محدودیت تعامل وکمبود ارتباط دو سویه و تعامل با جامعه محلی از موانع اصلی تحقق عدالت اجتماعی محسوب می‌شوند. بر اساس نتایج، توجه به حکمرانی شهری مشارکتی و تقویت ارتباط میان نهادهای مدیریت شهری و شهروندان، می‌تواند زمینه‌ساز افزایش تاب‌آوری و پایداری اجتماعی در مناطق کم‌برخوردار باشد. در پایان، راهکارهایی در زمینه تقویت حکمرانی شهری مشارکتی و افزایش تاب‌آوری اجتماعی ارائه شده است.

کلمات کلیدی : مدیریت شهری شاخص‌های اجتماعی نابرابری خطرپذیری اجتماعی مناطق کم‌برخوردار