پایداری و سبک در طراحی صنعتی معاصر:بازتعریف زیبایی در تحلیل سبک‌های نو ظهور با محوریت طراحی پایدار

پایداری و سبک در طراحی صنعتی معاصر:بازتعریف زیبایی در تحلیل سبک‌های نو ظهور با محوریت طراحی پایدار

فاطمه تاجی1 میثم خداشناس2

1) دانشجو کارشناسی ارشد طراحی صنعتی دانشکده طراحی دانشگاه هنراسلامی تبریز
2) استادیار، عضوهیات علمی دانشکده طراحی دانشگاه هنر اسلامی تبریز

کد IOI مقاله : AACH-AADAZH
محل انتشار : هفتمین کنفرانس بین المللی و هشتمین کنفرانس ملی عمران، معماری، هنر و طراحی شهری(8iccacs.ir)
چکیده :
    این مقاله به بررسی رابطه سه‌گانه و پیچیده «پایداری»، «زیبایی» و «سبک» در طراحی صنعتی معاصر می‌پردازد و تلاش می‌کند تا بازتعریفی از زیبایی متناسب با اصول پایداری ارائه دهد. هدف اصلی پژوهش، تحلیل سبک‌های نوظهور طراحی با تمرکز بر چگونگی ادغام اصول زیست‌محیطی در فرآیندهای زیباشناختی و فرمی محصولات است. در این مسیر، مفاهیمی نظیر زیبایی مسئولانه، چرخه عمر محصول، و طراحی انسان‌محور به عنوان ارکان اصلی طراحی پایدار معرفی می‌شوند.اهمیت موضوع از آنجا ناشی می‌شود که بحران‌های زیست‌محیطی، اجتماعی و فرهنگی قرن بیست‌ویکم، طراحی صنعتی را از یک فعالیت صرفاً زیبایی‌شناختی و عملکردی به کنشی فرهنگی و اخلاقی بدل ساخته است. مقاله با تحلیل سبک‌هایی چون مینیمالیسم، بیوفیلیک دیزاین، و اکو دیزاین، نشان می‌دهد که تلفیق موفق سبک و پایداری نیازمند نگاهی سیستمی، میان‌رشته‌ای و فرهنگ‌محور است. نتایج پژوهش بیانگر آن است که طراحی پایدار زمانی موفق خواهد بود که علاوه بر رعایت اصول محیط‌زیستی، بتواند معنا، هویت و جذابیت بصری ایجاد کند. در این راستا، زیبایی نه‌تنها به عنوان یک ارزش بصری، بلکه به عنوان زبان انتقال مسئولیت زیست‌محیطی بازتعریف می‌شود.

کلمات کلیدی : طراحی پایدار زیبایی‌شناسی سبک نوظهور طراحی صنعتی چرخه عمر محصول