نگاهی بر تجزیه پذیری بافت لباس و شیوه های سازگار با محیط زیست در صنعت مد و پوشاک

علی محمودی عالمی¹ فاطمه زهرا خزایی²

1) استادیار گروه هنر، مؤسسه آموزش عالی مارلیک نوشهر، مازندران، ایران.
2) دانشجوی کارشناسی ارشد طراحی پارچه و لباس، مؤسسه آموزش عالی مارلیک نوشهر، مازندران، ایران.

کد IOI مقاله : AACH-AAGKAG
محل انتشار : هفتمین کنفرانس بین المللی و هشتمین کنفرانس ملی عمران، معماری، هنر و طراحی شهری(8iccacs.ir)
چکیده :
    صنعت مد و پوشاک به‌عنوان یکی از بزرگ‌ترین صنایع جهان، سهم بسزایی در ایجاد آلودگی‌های زیست‌محیطی دارد. مصرف بالای منابع طبیعی، استفاده گسترده از الیاف مصنوعی غیرقابل تجزیه و به‌کارگیری رنگ‌های شیمیایی، چالش‌های جدی در زمینه پایداری محیطی ایجاد کرده است. پژوهش حاضر با هدف بررسی مفهوم تجزیه‌پذیری در بافت لباس و شناسایی شیوه‌های سازگار با محیط زیست در این صنعت انجام شده است. در این تحقیق، الیاف طبیعی نظیر پنبه، کتان، پشم، ابریشم و بامبو با الیاف مصنوعی مانند پلی‌استر و نایلون مقایسه شدند و نقش فناوری‌های نوین همچون بایوتکنولوژی، استفاده از رنگ‌های طبیعی، مد چرخه بسته و کاهش مصرف آب و انرژی در ارتقای پایداری محیط زیست تحلیل شد. همچنین نمونه‌هایی از برندهای موفق بین‌المللی نظیر پاتاگونیا، استلا مک‌کارتنی و ایلین فیشر به‌عنوان مطالعات موردی بررسی گردید. یافته‌ها نشان می‌دهد که توجه به تجزیه‌پذیری الیاف، استفاده از فناوری‌های نوین و طراحی مبتنی بر چرخه بسته می‌تواند نقشی اساسی در کاهش ضایعات نساجی و حرکت به سوی مد پایدار ایفا کند. بدین ترتیب روش تحقیق در این پژوهش بر اساس هدف از نوع تحقیقات بنیادی و بر اساس ماهیت و روش از نوع تحقیقات توصیفی است. چگونگی گردآوری اطلاعات در این پژوهش به‌روش اسنادی (کتابخانه‌ای) است که بر اساس آن کلیه منابع و شواهد تاریخی مورد مطالعه و فیش‌برداری قرار خواهند گرفت.

کلمات کلیدی : مد پایدار تجزیه‌پذیری الیاف طبیعی چرخه بسته محیط زیست