باغ رنسانس ایتالیا، مشاهده طبیعت
باغ رنسانس ایتالیا، مشاهده طبیعت
سید امیر هاشمی زادگان1
1) استادیار گروه معماری منظر، دانشکده معماری، دانشکدگان هنرهای زیبا، دانشگاه تهران، تهران، ایران.
کد IOI مقاله
:
AACH-ABCZDA
محل انتشار :
هفتمین کنفرانس بین المللی و هشتمین کنفرانس ملی عمران، معماری، هنر و طراحی شهری(8iccacs.ir)
چکیده :
برخلاف اندیشه رایج که قرونوسطی را فضایی خالی بین دو تمدن بزرگ میداند، اندیشمندان امروز معتقدند این قرونوسطی بود که آموزههای تمدنها یونان و روم باستان را به رنسانس انتقال داد. امروزه واژه رنسانس، معمولاً به سلسله دگرگونیهای فرهنگی که از قرن چهاردهم در ایتالیا آغاز، در اواخر قرن پانزدهم به دیگر نقاط اروپا گسترده و دستکم تا قرن هجدهم بر بسیاری از مفروضات بنیادین تأثیر گذاشت، اطلاق میشود. رنسانس به سبب باززنده شدن اروپا بعد از حدود 10 قرن در مرکزیت ایتالیا بهواسطه توسعه بسیارِ علم، صنعت، هنر و فرهنگ، عصر طلایی اروپاییها محسوب میشود. از آنجا که رنسانس شروع مدرنیته محسوب میشود و فهم بافتار آن بر درک سبکهای معاصر موثر است، شناخت ابعاد مختلف - بخصوص تاریخی و اندیشهای- موثربر سنت باغسازی رنسانس اهمیت ویژهای دارد. درنتیجه این که چرا باید پس از دورهای طولانی، رنسانسِ هنر باغسازی در ایتالیا شکل بگیرد؟ و چرا ترتیب و تسلسل باغ رنسانس در قالب اومانیسم و سپس منریسم نمود مییابد؟ دو پرسش اصلی پیش روست. به نظر میرسد آزادی که به سبب ظهور طبقه جدیدی از پیشه وران در سایه آرامش سیاسی-حکومتی ایتالیا پدید آمد زمینه را برای آزادی از سلطه کلیسا و منع لذایذ دنیوی فراهم نمود. باغ اومانیستی حاصل نگاه مشتاق به مشاهده طبیعت جهت آزمایش است که به عنوان واسطهای، زمینه ساز ظهور و تامین توان نیروهای انسان و شکلگیری باغسازی منریسم است. انگیزه مخالفت با سلطۀ دوران قرون وسطی، در بستر سیاسی ایتالیا فرصت بروز مییابد و بتدریج پس از شناخت طبیعت و قدرت انسان، در هنگام کنترل آن¬ها توجه به جنبه متعالیتر، یعنی ذهن انسان، در قالب منریسم متمرکز شد که بی واسطه و بدواً امکان ظهور و پذیرش توسط بستر را نداشته است.
کلمات کلیدی : باغسازی رنسانس اومانیسم منریسم ایتالیا