تبیین راهبردهای نوین با رويکرد انعطاف‌پذیری در راستای دستیابی به مسکن بهينه

تبیین راهبردهای نوین با رويکرد انعطاف‌پذیری در راستای دستیابی به مسکن بهينه

حسین حمزوی1

1) عضو هیأت علمی تمام وقت و مدیر گروه آموزشی مهندسی معماری دانشگاه آزاد اسلامي واحد لامرد، ایران

کد IOI مقاله : AACH-ABEBFH
محل انتشار : هفتمین کنفرانس بین المللی و هشتمین کنفرانس ملی عمران، معماری، هنر و طراحی شهری(8iccacs.ir)
چکیده :
    به طور کلی، انسان زندگی خویش را در فضاهای گوناگون سپری می کند که در این میان خانه به عنوان سرپناه و نقطه آسایش او مهم ترین فضای انسانی محسوب می شود. او رفع نیازهای خود را در فضاهای متفاوت و با کاربری های گوناگون می جوید و به نوعی در احاطه معماری زندگی می کند. از این رو معماری شکل دهندۀ افکار، عادات، رفتار و سبک زندگی انسان است و از این منظر پرداختن به آن اهمیت ویژه ای دارد. به نظر می‌رسد اساسی‌ترین نیازهای آدمی داشتن سرپناه است؛ بنابراین تأمین مسکن مناسب برای تمامی اقشار جامعه ضرورتی انکارناپذیر است. یکی از راهکارهای تأمین مسکن بهینه قابلیت انعطاف‌پذیری در آن است. انعطاف‌پذیری در طراحی معماری شامل امکان تنظیم و سازگاری واحد مسکونی در طول زمان می‌شود. این امر در ساختمان باعث، ایجاد تنوع شده و درنهایت موجب بهبود بهره‌وری و افزایش عمر ساختمان می‌گردد. هدف از انعطاف پذیری در گفتمان معماری مدرن پدید آمدن راهی برای مواجهه با تضاد موجود میان انتظارات از معماری است. تلفیق انعطاف پذیری با طراحی به معماران اجازه می دهد تا آرزو و خیال برنامه ریزی برای کنترل آتی بر ساختمان را در آینده ای فراتر از دوره مسئولیت حقیقیشان بپرورانند. در این مقاله روش تحقیق کیفی بوده که در آن به مطالعه اثر انعطاف‌پذیری بر طراحی مسکن بهینه پرداخته می‌شود. به‌این‌ترتیب پس از گردآوری اطلاعات از طریق روش کتابخانه‌ای و بررسی نمونه‌های مرتبط و تحلیل آن‌ها، به نتایجی در رابطه با دستیابی به انعطاف‌پذیری اشاره می‌شود. طرح موضوع انعطاف‌پذیری در این مقاله به‌منظور عملکرد چند فضا متفاوت در یک فضا صورت گرفته است. در این امر می‌توان از طراحی مبلمان انعطاف‌پذیر استفاده کرد و لذا روش ارائه‌شده در این مقاله می‌تواند موجب سکونت دائم و همیشگی به‌صورت پایدار شود.

کلمات کلیدی : مسکن بهينه انعطاف‌پذیری مبلمان انعطاف‌پذیر چند عملکردی