راهکارهای ارتقای تعامل‌پذیری در محیط‌های آموزشی غیررسمی کودک بر پایه اصول معماری پایدار

راهکارهای ارتقای تعامل‌پذیری در محیط‌های آموزشی غیررسمی کودک بر پایه اصول معماری پایدار

سونیا مقتدری1

1) کارشناس ارشد مهندسی معماری

کد IOI مقاله : AACH-ABFKGH
محل انتشار : هفتمین کنفرانس بین المللی و هشتمین کنفرانس ملی عمران، معماری، هنر و طراحی شهری(8iccacs.ir)
چکیده :
    محیط‌های آموزشی غیررسمی کودک به‌عنوان فضاهایی مکمل آموزش رسمی، نقش مهمی در پرورش خلاقیت، یادگیری تجربی و توسعه مهارت‌های اجتماعی کودکان دارند. کیفیت طراحی این فضاها و میزان تعامل‌پذیری آن‌ها از عوامل موثر بر افزایش مشارکت و انگیزه یادگیری کودکان به شمار می‌رود. پژوهش حاضر با هدف شناسایی و تبیین راهکارهای ارتقای تعامل‌پذیری در محیط‌های آموزشی غیررسمی کودک بر پایه اصول معماری پایدار انجام شده است. روش تحقیق از نوع توصیفی–تحلیلی بوده و داده‌ها از طریق مطالعات کتابخانه‌ای، بررسی مبانی نظری گردآوری شده‌اند. نتایج پژوهش نشان می‌دهد که بهره‌گیری از اصول معماری پایدار از جمله استفاده از نور و تهویه طبیعی، به‌کارگیری مصالح سازگار با محیط زیست، انعطاف‌پذیری فضایی، تلفیق عناصر طبیعی با فضاهای آموزشی، ایجاد فضاهای چندحسی و طراحی مبتنی بر مقیاس کودک می‌تواند زمینه افزایش تعامل کودکان با محیط، همسالان و فرآیند یادگیری را فراهم آورد. همچنین ایجاد فضاهای باز و نیمه‌باز، فرصت اکتشاف، بازی و تجربه مستقیم را تقویت کرده و به ارتقای کیفیت آموزشی و پایداری اجتماعی محیط منجر می‌شود. یافته‌های این پژوهش می‌تواند به‌عنوان چارچوبی کاربردی برای طراحی و ارزیابی محیط‌های آموزشی غیررسمی کودک با رویکرد تعامل‌محور و پایدار مورد استفاده قرار گیرد.

کلمات کلیدی : معماری پایدار تعامل پذیری محیط‌های آموزشی غیر رسمی مرکز آفرینش کودک