بازآفرینی بافت‌های تاریخی: دیالکتیک فلسفی اصالت سیال و مدرنیته در حفاظت از هویت فرهنگی

بازآفرینی بافت‌های تاریخی: دیالکتیک فلسفی اصالت سیال و مدرنیته در حفاظت از هویت فرهنگی

زینب عرب میستانی1

1) دانش‌آموخته دکتری فلسفه، دانشگاه آزاد اسلامی واحد سنندج، ایران-

کد IOI مقاله : AACH-ABZAZZ
محل انتشار : هفتمین کنفرانس بین المللی و هشتمین کنفرانس ملی عمران، معماری، هنر و طراحی شهری(8iccacs.ir)
چکیده :
    بازسازی بافت‌های تاریخی، فرایندی پیچیده در تقاطع حفظ اصالت فرهنگی و پاسخ‌گویی به الزامات مدرنیته است. این پژوهش با رویکردی فلسفی و میان‌رشته‌ای، تنش بین این دو مقوله را کاوش می‌کند و چارچوبی نظری برای بازسازی بافت‌های تاریخی ارائه می‌دهد که هویت فرهنگی را حفظ کرده و نیازهای مدرن را برآورده می‌سازد. با بهره‌گیری از تحلیل کیفی متون نظری و اسناد بین‌المللی، مانند منشور نارا، و دیدگاه‌های فلسفی هایدگر، هوسرل، کیسی، و لفبور، به همراه نظریه‌های جامعه‌شناختی بوردیو و انسان‌شناختی گری، این مطالعه مفاهیم اصالت، هویت، و مکان را بررسی می‌کند. یافته‌ها نشان می‌دهند که اصالت، فراتر از ویژگی‌های مادی، در ارزش‌های ناملموس و تجربه زیسته ریشه دارد و بازسازی‌های موفق، مانند پروژه‌های آلفاما در لیسبون و گیون در کیوتو، معنای مکان را به‌صورت پویا بازآفرینی می‌کنند. تحلیل دیالکتیکی هگلی این تنش را به‌عنوان فرایندی برای تلفیق اصالت و مدرنیته بازتعریف می‌کند، در حالی که تأثیرات اجتماعی (مانند جابه‌جایی ساکنان) و اقتصادی (هزینه‌ها در مقابل درآمد گردشگری) بر اهمیت مشارکت جامعه تأکید دارند. این پژوهش بر بازتعریف اصالت به‌عنوان مفهومی سیال و پویا تأکید کرده و راهکارهایی برای سیاست‌گذاری حفاظت از میراث ارائه می‌دهد که به توسعه رویکردهای پایدار در بازسازی بافت‌های تاریخی کمک می‌کند.

کلمات کلیدی : بافت تاریخی اصالت سیال هویت مدرنیته بازسازی فلسفه مکان سرمایه فرهنگی