طراحی فضای شهری پیاده‌ مدار با رویکرد حیات‌بخشی به مراکز شهری : واکاوی مبانی نظری و شاخص‌های کلیدی

طراحی فضای شهری پیاده‌ مدار با رویکرد حیات‌بخشی به مراکز شهری : واکاوی مبانی نظری و شاخص‌های کلیدی

مهدی کاظمی جروکانی1 روح اله ابوطالبی2 حمید جعفری هرندی3 سعید بزرگی4

1) ¹ کارشناسی ارشد طراحی شهری، ²
2) کارشناسی ارشد مدیریت دولتی
3) کارشناسی ارشد برنامه ریزی
4) کارشناسی حقوق ثبتی ،

کد IOI مقاله : AACH-ABZKZB
محل انتشار : هفتمین کنفرانس بین المللی و هشتمین کنفرانس ملی عمران، معماری، هنر و طراحی شهری(8iccacs.ir)
چکیده :
    هدف این مقاله، تبیین مبانی نظری و استخراج شاخص‌ های مؤثر در طراحی فضاهای شهری پیاده ‌مدار با هدف احیای حیات جمعی در مراکز شهری است. این پژوهش از نوع نظری و با روش توصیفی-تحلیلی و با اتکا به مطالعات کتابخانه‌ ای و اسنادی انجام شده است. یافته‌ ها نشان می‌ دهد که سه مفهوم « فضای شهری »، « پیاده‌ مداری » و « حیات‌ بخشی » ارکان اصلی این منظومه فکری را تشکیل می‌ دهند. یک فضای شهری با کیفیت، بستری برای شکل‌ گیری تعاملات اجتماعی و تقویت سرمایه اجتماعی است. پیاده‌ مداری، با اولویت‌ دادن به حرکت پیاده، نه تنها حمل ‌و نقل، بلکه به عنوان بستری برای ادراک محیط و تقویت زندگی اجتماعی عمل می‌ کند. در نهایت، رویکرد حیات‌ بخشی، با نگاهی همه ‌شمول و یکپارچه به ابعاد اقتصادی، اجتماعی، کالبدی و زیست‌ محیطی، به دنبال بهبود مستمر شرایط این فضا ها است. تجارب موفق جهانی و داخلی مؤید آن است که ایجاد پیاده‌ راه‌ ها و محدوده‌ های پیاده، با رعایت اصول طراحی همه‌ شمول و توجه به ویژگی‌ ها و نیازهای فیزیکی و روانی عابران، می‌ تواند به باززنده‌ سازی اقتصادی، افزایش تعاملات اجتماعی و ارتقای کیفیت محیطی مراکز شهری بینجامد. چارچوب نظری نهایی ارائه‌ شده در این مقاله می‌ تواند به عنوان راهنمایی برای برنامه‌ ریزان و طراحان شهری در پروژه‌ های آتی مورد استفاده قرار گیرد.

کلمات کلیدی : طراحی شهری پیاده‌ مداری حیات‌ بخشی شهری فضای شهری طراحی همه ‌شمول مرکز شهر