ارزیابی تغییرات اقلیمی و تأثیر آن بر ظرفیت‌های گردشگری چابهار با استفاده از شاخص‌های آسایش اقلیمی و کلیماتوریسم (1990–2024)

ارزیابی تغییرات اقلیمی و تأثیر آن بر ظرفیت‌های گردشگری چابهار با استفاده از شاخص‌های آسایش اقلیمی و کلیماتوریسم (1990–2024)

امیر هوشنگ احسانی1 فرشته رهدار2 حسن دارابی3 سمیه صبوری4

1) دانشیار، دانشکده محیط زیست، گروه طراحی محیط زیست، دانشگاه تهران،
2) دانشجوی دکتری مهندسی طراحی محیط زیست، دانشکده محیط زیست، دانشگاه تهران-
3) دانشیار، دانشکده محیط زیست، گروه مهندسی طراحی محیط زیست، دانشگاه تهران-
4) دانشجوی دکتری، معماری منظر، پردیس هنرهای زیبا، دانشگاه تهران، ایران،

کد IOI مقاله : AACZ-AADDDH
محل انتشار : پنجمین کنفرانس بین المللی مقاوم سازی لرزه ای(5icst.ir)
چکیده :
    تغییرات اقلیمی به‌طور فزاینده‌ای الگوهای زمانی و مکانی گردشگری را در مناطق ساحلی جنوبی مانند چابهار تحت تأثیر قرار داده است. درک میزان تناسب اقلیم برای گردشگری، برای برنامه‌ریزی پایدار در این حوزه ضروری است. این مطالعه با استفاده از سه شاخص زیست‌اقلیمی شامل شاخص اقلیم‌گردشگری (TCI)، شاخص آسایش روزانه (CID)، و شاخص آسایش شبانه (CIA)، به ارزیابی قابلیت اقلیم‌پذیری گردشگری چابهار در بازه زمانی 1990 تا 2024 پرداخته است. یافته‌ها نشان می‌دهد که ماه‌های زمستان (ژانویه تا مارس) و پاییز (اکتبر و نوامبر) به‌طور پیوسته شرایط «بسیار خوب» تا «ایده‌آل» برای گردشگری داشته‌اند. در مقابل، مقادیر شاخص TCI در ماه‌های گرم تابستان (ژوئن تا آگوست)، به‌ویژه پس از سال 2015، کاهش یافته و به سطح «قابل قبول» یا حتی «مرزی» رسیده است. شاخص CID نیز در این ماه‌ها افت قابل توجهی در میزان آسایش روزانه گردشگران نشان می‌دهد، در حالی‌که شاخص CIA شرایط نسبتاً پایدار و مطلوب‌تری را در شب ارائه می‌کند. این نتایج بر تأثیر مستقیم تغییرات اقلیمی—به‌ویژه افزایش دما و رطوبت—تأکید دارد و ضرورت تدوین راهبردهای سازگار، از جمله توسعه گردشگری شبانه در ماه‌های گرم، را نشان می‌دهد. این پژوهش می‌تواند مبنایی برای سیاست‌گذاری گردشگری مقاوم به تغییرات اقلیم در منطقه چابهار فراهم سازد.

کلمات کلیدی : گردشگری پایدار گردشگری شبانه پایداری برنامه‌ریزی گردشگری تغییرات اقلیمی