پایداری اجتماعی-فرهنگی در طراحی فضاهای آموزشی نسل جدید
پایداری اجتماعی-فرهنگی در طراحی فضاهای آموزشی نسل جدید
سعداله سپاهیان1
1) کارشناسی ارشد مهندسی معماری، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد زاهدان، استان سیستان و بلوچستان، ایران. (مدرس دانشگاه علمی و کاربردی)
کد IOI مقاله
:
AACZ-AAEBAG
محل انتشار :
پنجمین کنفرانس بین المللی مقاوم سازی لرزه ای(5icst.ir)
چکیده :
پایداری اجتماعی-فرهنگی به عنوان یکی از ارکان اصلی توسعه پایدار معماری، نقش مؤثری در شکلدهی و ارتقاء کیفیت فضاهای آموزشی نسل جدید دارد. این پژوهش با هدف واکاوی ابعاد مختلف پایداری اجتماعی-فرهنگی در طراحی مراکز آموزشی، به تحلیل نقش معماری در پاسخگویی به نیازهای متنوع فرهنگی، هویتی و اجتماعی نسلهای نوین میپردازد. ضرورت بازاندیشی در طراحی فضاهای آموزشی، ریشه در تحولات عمیق ارزشی، تنوع فرهنگی و چالشهای ناشی از مدرنیته و جهانیشدن دارد؛ بهگونهای که الگوهای سنتی مدارس و دانشگاهها دیگر پاسخگوی نیازهای رشد اجتماعی، تعاملات فرهنگی و ارتقاء حس تعلق نسل امروز نیستند. مقاله حاضر با تبیین مفاهیم کلیدی پایداری اجتماعی-فرهنگی، شاخصهای اصلی آن همچون هویتسازی فرهنگی، انعطافپذیری فضایی، آموزش مبتنیبر فرهنگ و عدالت فضایی را معرفی میکند و اهمیت توجه به این شاخصها در فرآیند طراحی را یادآور میشود. همچنین با مرور نمونههای موفق داخلی و بینالمللی و تحلیل راهکارهای اجرایی، نقش معماری در ارتقاء سرمایه اجتماعی، تعاملات انسانی و همبستگی فرهنگی تبیین میگردد. یافتهها نشان میدهد که فضاهای آموزشی نسل جدید، در صورتی میتوانند نقشی پایدار و ماندگار ایفا کنند که علاوه بر کارکردهای عملکردی، بستری برای تجربه هویت فرهنگی، ترویج مشارکت اجتماعی و پذیرش تفاوتها باشند. در نهایت، پژوهش پیشنهاداتی برای ارتقاء رویکرد مشارکتی، استفاده از الگوهای بومی، طراحی فضاهای انعطافپذیر و ترویج عدالت فضایی به منظور تحقق پایداری اجتماعی-فرهنگی در محیطهای آموزشی ارائه میدهد. این پژوهش تأکید دارد که طراحی خلاقانه و مبتنی بر رویکرد چندبعدی معماری، مهمترین گام برای خلق فضاهایی است که ضمن پاسخ به نیازهای آموزشی، پیونددهنده فرهنگ، اجتماع و هویت در نسلهای آینده باشند.
کلمات کلیدی : پایداری اجتماعی فرهنگی معماری آموزشی تعاملات اجتماعی هویت فرهنگی عدالت فضایی