بهینه‌سازی طراحی بایوفیلیک در مجتمع‌های مسکونی بلندمرتبه تهران با استفاده از هوش مصنوعی: تحلیل تطبیقی نمونه‌های داخلی و خارجی

بهینه‌سازی طراحی بایوفیلیک در مجتمع‌های مسکونی بلندمرتبه تهران با استفاده از هوش مصنوعی: تحلیل تطبیقی نمونه‌های داخلی و خارجی

حمیده جعفری1 محبوبه آجیلی2

1) استادیار، دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران جنوب، تهران، ایران
2) دانشجوی دکتری معماری، دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران جنوب تهران، ایران

کد IOI مقاله : AACZ-ABAZZG
محل انتشار : پنجمین کنفرانس بین المللی مقاوم سازی لرزه ای(5icst.ir)
چکیده :
    رشد بی‌رویه‌ی شهرنشینی در تهران و افزایش تراکم ساختمانی، کیفیت زیست‌پذیری در مجتمع‌های مسکونی بلندمرتبه را به شدت کاهش داده است. در این میان، طراحی بایوفیلیک به‌عنوان رویکردی نوین در معماری معاصر، می‌کوشد با بازگرداندن عناصر طبیعی به محیط‌های مصنوع، پیوند انسان و طبیعت را احیا کند. پژوهش حاضر با هدف ارائه‌ی چارچوبی برای بهینه‌سازی طراحی بایوفیلیک در مجتمع‌های بلندمرتبه‌ی تهران، با استفاده از الگوریتم‌های هوش مصنوعی و مدل‌سازی پارامتریک انجام شده است. روش تحقیق ترکیبی (کیفی–کمی) است. در بخش کیفی، شاخص‌های بایوفیلیک مؤثر بر سلامت روان و رضایت ساکنان از طریق مصاحبه با خبرگان و تحلیل منابع استخراج شد. در بخش کمی، این شاخص‌ها در قالب متغیرهای طراحی (نظیر عمق تراس، نسبت فضای سبز به زیربنا، و کیفیت نور طبیعی) مدل‌سازی و در یک پروژه‌ی واقعی در شمال تهران بهینه‌سازی شدند. نتایج نشان داد که نور طبیعی و پیوستگی دید بصری به فضای سبز، بیش‌ترین تأثیر را بر کاهش استرس و افزایش رضایت ادراک‌شده ساکنان دارند. مطالعه‌ی تطبیقی نمونه‌های برج‌های بایوفیلیک داخلی و خارجی نشان داد که در صورت بهره‌گیری از فناوری‌های هوشمند، حتی در بافت‌های متراکم نیز می‌توان تجربه‌ی طبیعت را در ارتفاع بازآفرینی کرد.

کلمات کلیدی : طراحی بایوفیلیک هوش مصنوعی نور طبیعی مجتمع مسکونی بلندمرتبه سلامت روان تهران بهینه‌سازی پارامتریک