تحليل نقش فناوري‌هاي ساخت افزايشي و معماري ديجيتال در كاهش كربن تجسم‌يافته و ارتقاي پايداري چرخه عمر ساختمان

تحليل نقش فناوري‌هاي ساخت افزايشي و معماري ديجيتال در كاهش كربن تجسم‌يافته و ارتقاي پايداري چرخه عمر ساختمان

مهدی محمد زاده خادم1 وحید کرمی دربندی2

1) کارشناس ارشد معماری
2) کارشناس ارشد معماری

کد IOI مقاله : AACZ-ABGEHA
محل انتشار : پنجمین کنفرانس بین المللی مقاوم سازی لرزه ای(5icst.ir)
چکیده :
    افزايش سهم صنعت ساختمان در انتشار گازهاي گلخانه‌اي و مصرف منابع، ضرورت بازانديشي در الگوهاي طراحي و ساخت را به يكي از مسائل بنيادين معماري معاصر تبديل كرده است. در اين ميان، «كربن تجسم‌يافته» (Embodied Carbon) به‌عنوان يكي از مؤلفه‌هاي اصلي ارزيابي پايداري چرخه عمر ساختمان، اهميت فزاينده‌اي يافته است؛ زيرا بخش قابل‌توجهي از اثرات زيست‌محيطي ساختمان در مراحل توليد مصالح، اجرا و فرآيند ساخت شكل مي‌گيرد. هم‌زمان، توسعه فناوري‌هاي معماري ديجيتال و ساخت افزايشي (Additive Manufacturing) ظرفيت‌هاي نويني براي كاهش ضايعات مصالح، بهينه‌سازي فرآيند ساخت و ارتقاي كارايي زيست‌محيطي فراهم كرده است. بااين‌حال، بخش عمده پژوهش‌هاي موجود عمدتاً بر ابعاد فرمال و فناورانه اين رويكردها تمركز داشته و تحليل تطبيقي تأثير آن‌ها بر كاهش كربن تجسم‌يافته و پايداري چرخه عمر ساختمان كمتر مورد بررسي يكپارچه قرار گرفته است. پژوهش حاضر با هدف تحليل نقش فناوري‌هاي ساخت افزايشي و معماري ديجيتال در كاهش كربن تجسم‌يافته و ارتقاي پايداري چرخه عمر ساختمان انجام شده است. روش تحقيق، توصيفي–تحليلي و مبتني بر رويكرد تطبيقي است و داده‌ها از طريق مطالعات كتابخانه‌اي، تحليل اسناد علمي و بررسي نمونه‌هاي معاصر معماري ديجيتال گردآوري شده‌اند. در اين پژوهش، شاخص‌هايي نظير ميزان مصرف مصالح، كاهش ضايعات ساختماني، بهينه‌سازي فرآيند ساخت و اثرات زيست‌محيطي در چرخه عمر ساختمان مورد ارزيابي قرار گرفته‌اند. يافته‌هاي تحقيق نشان مي‌دهد كه تلفيق معماري ديجيتال با فناوري‌هاي ساخت افزايشي، از طريق كنترل دقيق فرآيند توليد، طراحي داده‌محور و كاهش اتلاف منابع، مي‌تواند به‌طور معناداري ميزان كربن تجسم‌يافته را در مقايسه با روش‌هاي متداول ساخت كاهش دهد. همچنين، اين فناوري‌ها زمينه گذار از الگوهاي ساخت خطي به سيستم‌هاي هوشمند، تطبيق‌پذير و كم‌كربن را فراهم مي‌كنند. نوآوري پژوهش حاضر در ارائه چارچوبي تحليلي براي تبيين پيوند ميان معماري ديجيتال، ساخت افزايشي و پايداري چرخه عمر ساختمان در معماري معاصر است.

کلمات کلیدی : معماري ديجيتال کربن تجسم‌یافته پايداري چرخه عمر ساخت هوشمند ساخت افزايشي