تحول پارادایم های طراحی معماری کم مصرف انرژی با تمرکز بر شبیه سازی انرژی، هوش مصنوعی و سیاست های پایداری

تحول پارادایم های طراحی معماری کم مصرف انرژی با تمرکز بر شبیه سازی انرژی، هوش مصنوعی و سیاست های پایداری

فائزه اسدپور1 مهلا سلمان زاده نجفی2 امیرحسین شیردل3

1) استادیار، گروه معماری، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد تهران شمال، تهران،ایران.
2) دانشجوکارشناسی ارشد معماری، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد تهران شمال، تهران، ایران
3) گروه معماری، دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران.

کد IOI مقاله : AACZ-ABGFZE
محل انتشار : پنجمین کنفرانس بین المللی مقاوم سازی لرزه ای(5icst.ir)
چکیده :
    افزایش مصرف انرژی در بخش ساختمان، به‌عنوان یکی از چالش‌های اساسی توسعه پایدار، نقش معماری را در کاهش مصرف انرژی و انتشار گازهای گلخانه‌ای برجسته ساخته است. ساختمان‌ها سهم قابل‌توجهی از مصرف نهایی انرژی و تولید دی‌اکسیدکربن را به خود اختصاص می‌دهند و تصمیمات اتخاذشده در فرایند طراحی معماری، تأثیر مستقیمی بر عملکرد انرژی آن‌ها دارد. در این میان، پارادایم‌های سنتی طراحی معماری که عمدتاً بر تجربه فردی و ملاحظات فرمی استوار بوده‌اند، در پیش‌بینی و کنترل عملکرد انرژی ساختمان با محدودیت‌های جدی مواجه‌اند. این مسئله، ضرورت بازاندیشی در رویکردهای طراحی و توجه به ابزارها و روش‌های نوین معماری کم‌مصرف انرژی را آشکار می‌سازد. هدف این پژوهش، تحلیل تحول پارادایم‌های طراحی معماری کم‌مصرف انرژی با تمرکز بر نقش شبیه‌سازی انرژی ساختمان، کاربرد هوش مصنوعی در فرایند طراحی، و تأثیر سیاست‌ها و مقررات پایداری است. پژوهش حاضر با رویکردی تحلیلی ـ توصیفی و بر پایه مرور نظام‌مند منابع علمی، بررسی مطالعات موردی منتخب، و تحلیل چارچوب‌های نظری مرتبط انجام شده است. داده‌های این پژوهش شامل نتایج مطالعات پیشین، گزارش‌های بین‌المللی انرژی، استانداردهای ساختمانی مرتبط با پایداری، و نیز داده‌های استخراج‌شده از پایگاه Lens.org است که با استفاده از نرم‌افزار VOSviewer تحلیل شده‌اند. نتایج این پژوهش نشان می‌دهد که شبیه‌سازی انرژی، به‌عنوان یکی از مؤلفه‌های کلیدی پارادایم نوین طراحی، امکان ارزیابی عملکرد انرژی ساختمان را در مراحل اولیه طراحی فراهم می‌کند و نقش مؤثری در بهینه‌سازی فرم، پوسته و سیستم‌های تأسیساتی دارد. از سوی دیگر، هوش مصنوعی با بهره‌گیری از الگوریتم‌های یادگیری ماشین و بهینه‌سازی، قابلیت پیش‌بینی دقیق مصرف انرژی و ارائه راه‌حل‌های طراحی چندمعیاره را فراهم می‌سازد. این فناوری موجب انتقال فرایند طراحی از رویکردهای تجربی و آزمون‌وخطا به تصمیم‌گیری داده‌محور و هوشمند شده است. همچنین یافته‌ها حاکی از آن است که سیاست‌ها و مقررات پایداری، از طریق استانداردهای عملکرد انرژی، کدهای ساختمانی و مشوق‌های اقتصادی، نقش تعیین‌کننده‌ای در جهت‌دهی به پارادایم‌های طراحی معماری دارند. هم‌افزایی میان ابزارهای فناورانه و سیاست‌های پایداری می‌تواند منجر به کاهش مصرف انرژی، ارتقای آسایش حرارتی و بهبود کیفیت محیط ساخته‌شده شود.

کلمات کلیدی : بهینه‌سازی مصرف انرژی شبیه‌سازی انرژی هوش مصنوعی معماری پایدار معماری کم مصرف