تبیین رابطه زبان الگو، انعطاف‌پذیری فضایی و خلاقیت کودکان در فضاهای آموزشی مدارس ابتدایی

تبیین رابطه زبان الگو، انعطاف‌پذیری فضایی و خلاقیت کودکان در فضاهای آموزشی مدارس ابتدایی

زهرا علی نیا1 سید علی سیدیان2 سارا شریعتی3 مهدی میرزا گلتبارروشن4

1) دانشجو دکتری گروه معماری، واحد ساری،دانشگاه آزاد اسلامی، ساری ،ایران
2) دانشیار گروه معماری،دانشگاه مازندران،دانشکده هنر و معماری،بابلسر ،ایران
3) استادیار گروه معماری ،واحد قزوین، دانشگاه آزاد اسلامی، قزوین، ایران
4) استادیار گروه مهندسی عمران،واحد ساری، دانشگاه آزاد اسلامی، ساری، ایران ir

کد IOI مقاله : AACZ-ABKECB
محل انتشار : پنجمین کنفرانس بین المللی مقاوم سازی لرزه ای(5icst.ir)
چکیده :
    پژوهش حاضر با هدف تبیین پیوند میان زبان الگوی فضاهای آموزشی، انعطاف‌پذیری فضایی و خلاقیت کودکان در مدارس ابتدایی انجام شده است. در این مطالعه، زبان الگو به‌عنوان متغیر مستقل، انعطاف‌پذیری فضایی به‌عنوان متغیر میانجی و خلاقیت کودکان به‌عنوان متغیر وابسته در نظر گرفته شد. روش پژوهش از نوع توصیفی-تحلیلی بوده و داده‌ها با بهره‌گیری از پرسشنامه استاندارد گردآوری و با استفاده از آمار توصیفی، همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون بررسی شدند. یافته‌ها نشان داد که مؤلفه‌های زبان الگوی فضاهای آموزشی، از جمله مقیاس انسانی، پیوستگی فضایی، تنوع محیطی، خوانایی و تعامل‌پذیری، در شکل‌دهی به انعطاف‌پذیری فضایی نقش مؤثری دارند. همچنین، انعطاف‌پذیری فضایی با مؤلفه‌هایی نظیر چندعملکردی بودن، قابلیت تغییر چیدمان، انطباق‌پذیری و تنوع عملکردی، زمینه‌ساز ارتقای خلاقیت کودکان از طریق تقویت تفکر واگرا، سیالی ذهنی، ابتکار، تخیل و توانایی حل مسئله می‌شود. نتایج پژوهش نشان می‌دهد که بازخوانی زبان الگوی فضاهای آموزشی در صورت همراهی با رویکرد انعطاف‌پذیری فضایی، می‌تواند به خلق محیط‌هایی منجر شود که علاوه بر پاسخ‌گویی به نیازهای عملکردی مدارس ابتدایی، بستری مناسب برای پرورش خلاقیت کودکان فراهم آورند.

کلمات کلیدی : زبان الگو انعطاف‌پذیری فضایی خلاقیت کودکان فضاهای آموزشی مدارس ابتدایی