بررسي اثرات فرسايش واژگان اكولوژيك بر ميزان شناخت و مشاركت اجتماعي در حفاظت از محيط زيست در مقياس جهاني

بررسي اثرات فرسايش واژگان اكولوژيك بر ميزان شناخت و مشاركت اجتماعي در حفاظت از محيط زيست در مقياس جهاني

دل آرام گل مروي1

1) دكتري تخصصي اكولوژي دريا و مدير گروه مهندسي فناوري HSE دانشگاه جامع علمي– كاربردي دريايي خاورميانه

کد IOI مقاله : AAGF-AAKFCH
محل انتشار : نهمین کنفرانس بین المللی پژوهش های کاربردی در علوم و مهندسی(carseconf.com/9th)
چکیده :
    فرسایش واژگان اکولوژیک به عنوان یک پدیده زبانی-فرهنگی، به معنای تدریجی از دست رفتن و یا کاهش استفاده از کلمات و اصطلاحات مرتبط با طبیعت و اکوسیستم‌هاست. چنين فرايندي نه تنها بر غنای زبانی تأثیر می‌گذارد، بلکه بر آگاهی جمعی نسبت به مسائل زیست‌محیطی نیز سایه می‌اندازد. این پژوهش با تمرکز بر مفهوم، تاریخچه و مثالهای عملی در دو زبان‌ انگلیسی و فارسی، به بررسی علل این فرسایش پرداخته و نشان می‌دهد که چگونه تغییرات اجتماعی، فناوری و حتي گسترش شهرنشيني در دهه‌های اخیر این روند را تسریع نموده است بطوريكه در زبان انگلیسی، دیکشنری‌هایی مانند آکسفورد شاهد جایگزینی واژگان سنتی طبیعت با اصطلاحات دیجیتال بوده‌اند، در حالیکه در زبان فارسی، واژگان جدید اغلب بدون حذف مستقیم كلمات قديمي به فرهنگ لغات موجود اضافه می‌شوند که این امر تفاوت ساختاری زبان‌ها و سياستگذاري حوزه هاي تصميم گيري را برجسته تر می‌سازد. فرسایش واژگان اكولوژيك علاوه بر یک مسئله زبانی ، نشانگر فاصله گرفتن و دور شدن نسل‌ها از طبیعت است چرا كه نسل جوان‌ با واژگان محدودتری به تعامل با محیط زیست می‌پردازد و این امر می‌تواند بر سیاستگذاری‌های زیست‌محیطی و عدالت اقلیمی نيز تأثیرگذار باشد. همچنين پژوهش حاضر به علل فرسايش واژگان اكولوژيك از جمله نقش فناوری‌های دیجیتال ، رایانه و هوش مصنوعی در تغییر الگوهای زبانی نسل جدید و تأثیر آن بر ترجيح اصطلاحات نوین بر واژگان سنتی پرداخته و مقایسه‌ جامعي بین میزان استفاده از این واژگان در نسلهای قدیم و جدید ارائه می‌دهد. علاوه بر اين اثرات فرسایش بر کاهش توجه به محیط زیست و فقدان ارتباط عاطفي با آن، از دست رفتن جنبه‌های فرهنگی مانند داستان‌سرایی سنتی از حيات وحش و طبيعت ، تأثیر شهرنشینی بر معماری سنتی و ناملموس شدن كلمات كهن ، ورود واژگان مدرن برای توصیف مسائل نوظهور و پیامدهای اجتماعی مانند افزایش بی‌تفاوتی نسبت به بحران‌های اقلیمی مورد بررسي قرار گرفته و روشهایی برای مقابله با آن مانند برنامه‌های آموزشی و طراحي ايده هايي براي حفظ زبان پیشنهاد می‌گردد زيرا فرسايش و از دست رفتن واژگان مرتبط با طبيعت به ويژه در زبان‌های بومی ، مترادف با نابودي دانش اکولوژیک محلی و تشديد تخريب و آلودگي محيط زيست در فقدان آگاهي از روشهاي بهينه و پايدار بهره برداري و حفاظت از اكوسيستم ها مي باشد. بدين ترتيب بر ضرورت حفظ واژگان اکولوژیک به عنوان پلی میان گذشته و آینده تأکید مي شود تا جوامع بتوانند با آگاهی بیشتر و تعهد عمیق‌تر به چالش‌های زیست‌محیطی پاسخ دهند و از این طریق حساسیت جمعی نسبت به حفظ محیط زیست را تقویت نمايند.

کلمات کلیدی : فرسايش واژگان اكولوژيك زبان انگليسي زبان فارسي دانش هاي بومي حفاظت محيط زيست