روانکاوی معنا در ادبیات کودک: شازده کوچولو بهعنوان تجلی ناخودآگاه جمعی انسان مدرن
روانکاوی معنا در ادبیات کودک: شازده کوچولو بهعنوان تجلی ناخودآگاه جمعی انسان مدرن
محسن ضیایی1 لیلا کاشانی وحید2
1) دانش پژوه دکتری روانشناسی، گرایش کودکان استثنایی، واحد مستقل علوم تحقیقات ، ایران
2) استاد یار، گروه روانشناسی ، کودکان استثنایی، واحد مستقل علوم تحقیقات ایران
کد IOI مقاله
:
AAHA-ABZHBG
محل انتشار :
پنجمین کنگره بین المللی مدیریت، اقتصاد، علوم انسانی، آموزش و پرورش و توسعه کسب و کار(5icmba.ir)
چکیده :
داستان شازده کوچولو اثر آنتوان دو سنتاگزوپری از مرزهای ادبیات کودک فراتر رفته و به متنی نمادین در باب بحران معنا در انسان مدرن بدل شده است. این پژوهش با رویکرد روانکاوی تحلیلی کارل گوستاو یونگ، به واکاوی مفاهیم ناخودآگاه جمعی، کهنالگوها و فرایند فردیتیافتگی در ساختار روایی این اثر میپردازد. هدف پژوهش، تبیین این فرض است که شازده کوچولو نه صرفاً داستانی برای کودکان، بلکه تلاشی برای بازسازی پیوند گسسته میان عقلانیت مدرن و معنای وجودی انسان است. یافتههای نظری نشان میدهد که روایت شازده کوچولو، با بهتصویرکشیدن آرکیتایپهای «کودک الهی»، «پیر دانا»، و «سایه»، در حقیقت بازتابی از جستوجوی ناخودآگاه بشر برای بازگشت به وحدت ازدسترفته و بازیابی روح در جهانی است که از ارزشهای معنوی تهی شده است.
کلمات کلیدی : شازده کوچولو ناخودآگاه جمعی روانکاوی یونگ معنای وجودی ادبیات کودک انسان مدرن