نقش سنجش تکوینی در ارتقای یادگیری، موفقیت تحصیلی و خودتنظیمی دانشآموزان،مطالعهای مروری-تحلیلی با تأکید بر بازخورد، شواهد یادگیری و اقدام اصلاحی
نقش سنجش تکوینی در ارتقای یادگیری، موفقیت تحصیلی و خودتنظیمی دانشآموزان،مطالعهای مروری-تحلیلی با تأکید بر بازخورد، شواهد یادگیری و اقدام اصلاحی
حمیده رستگارزاده1 بدری افیونی2
1) هنرآموز کامپیوتر و دانشجوی دکتری
2) هنرآموز کارشناسی ارشد برنامه ریزی درسی
کد IOI مقاله
:
AAHA-ACZAHB
محل انتشار :
پنجمین کنگره بین المللی مدیریت، اقتصاد، علوم انسانی، آموزش و پرورش و توسعه کسب و کار(5icmba.ir)
چکیده :
سنجش تکوینی یکی از رویکردهای اثرگذار در پیوند دادن ارزشیابی با فرایند واقعی یادگیری است؛ رویکردی که به جای محدود شدن به ثبت نمره در پایان آموزش، شواهد یادگیری را در جریان تدریس جمعآوری و تفسیر میکند و آنها را مبنای تصمیمگیری آموزشی قرار میدهد. هدف پژوهش حاضر، تبیین سازوکارهای اصلی سنجش تکوینی و تحلیل نقش آن در ارتقای یادگیری، موفقیت تحصیلی و خودتنظیمی دانشآموزان است. روش پژوهش از نوع مروری-تحلیلی و مبتنی بر تحلیل اسنادی است. منبع محوری تحلیل، کتاب «استفاده از سنجش تکوینی برای ارتقاء یادگیری، موفقیت و خودتنظیمی تحصیلی» اثر هایدی ال. آندرا و مارگارت هریتیج و پژوهشهای بنیادی ارجاعشده در آن است. یافتهها نشان میدهد اثربخشی سنجش تکوینی به چند مؤلفه پیوسته وابسته است: روشنسازی اهداف یادگیری و معیارهای موفقیت، ادغام سنجش در تدریس، جمعآوری شواهد معتبر و عادلانه، ارائه بازخورد توصیفی و قابل اقدام، مشارکت دانشآموزان در خودسنجی و سنجش همتایان و انجام اقدام اصلاحی بر اساس شواهد. همچنین سه پرسش «به کجا میرویم؟»، «اکنون کجا هستیم؟» و «گام بعدی چیست؟» چارچوبی منسجم برای هدایت تصمیمهای معلم و دانشآموز فراهم میکنند. مقایسه سنجش تکوینی و پایانی نشان میدهد تفاوت اصلی آنها در هدف و کارکرد است؛ سنجش پایانی عمدتاً یادگیری تحققیافته را گزارش میکند، در حالی که سنجش تکوینی برای پیشبرد یادگیری به کار میرود. بر این اساس، استقرار فرهنگ بازخورد، اعتماد و مشارکت در کلاس و تقویت سواد سنجشی معلمان میتواند سنجش را از یک فعالیت منفصل و نمرهمحور به سازوکاری برای تنظیم مستمر یادگیری تبدیل کند.
کلمات کلیدی : واژگان کلیدی سنجش تکوینی بازخورد خودتنظیمی تحصیلی خودسنجی سنجش همتایان شواهد یادگیری