اقتصاد معنوی و توانگری روانی در مثنوی معنوی: رویکردی کاربردی در مدیریت دانش ‌بنیا

اقتصاد معنوی و توانگری روانی در مثنوی معنوی: رویکردی کاربردی در مدیریت دانش ‌بنیا

فاطمه زینالی1 کامران پاشایی فخری2 پروانه عادل زاده3

1) دانشجوی دکتری زبان وادبیات فارسی،دانشگاه آزاد اسلامی واحد تبریز،ایران،تبریز
2) استاد زبان وادبیات فارسی،دانشگاه آزاد اسلامی واحد تبریز،ایران،تبریز
3) استاد زبان وادبیات فارسی،دانشگاه آزاد اسلامی واحد تبریز،ایران،تبریز

کد IOI مقاله : AAHC-AAHFDE
محل انتشار : کنفرانس ملی مدیریت، تجاری سازی، اقتصاد دانش بنیان و سرمایه گذاری برای تولید(impeb.ir)
چکیده :
    در عصر اقتصاد دانش‌بنیان، سرمایه‌گذاری بر منابع انسانی و روانی به‌عنوان یکی از ارکان توسعه پایدار شناخته می‌شود. این مقاله با رویکردی میان‌رشته‌ای، به بررسی مفاهیم توانگری درون، معنا، آرامش ذهنی، و تحول فردی در مثنوی معنوی مولانا می‌پردازد و آن‌ها را در چارچوب مدیریت منابع انسانی و توسعه روانی در سازمان‌های دانش‌بنیان تحلیل می‌کند. با بهره‌گیری از آموزه‌های عرفانی مولوی و تطبیق آن‌ها با اصول روان‌شناسی مثبت‌نگر، به‌ویژه نظریه‌های کاترین پاندر درباره قانون توانگری، مقاله حاضر نشان می‌دهد که مفاهیمی چون شکرگزاری، بخشش، عشق الهی و رهایی از من ذهنی، می‌توانند به‌عنوان ابزارهایی مؤثر در ارتقای انگیزش درونی، تاب‌آوری روانی، و معنا در محیط‌های فناورانه و تولیدمحور مورد استفاده قرار گیرند. یافته‌ها حاکی از آن است که عرفان اسلامی، با زبان نمادین و ظرفیت‌های معنوی خود، قابلیت تلفیق با سیاست‌های مدیریتی در سازمان‌های دانش‌بنیان را دارد و می‌تواند در طراحی برنامه‌های آموزشی، انگیزشی و فرهنگی نقش‌آفرین باشد.

کلمات کلیدی : اقتصاد معنوی توانگری روانی مثنوی معنوی کاترین پاندر مدیریت منابع انسانی