دیپلماسی فناوری و معماری امنیت منطقه‌ای رژیم صهیونیستی در غرب آسیا؛ از برندسازی «ملت استارت‌آپی» تا شکل‌دهی شبکه‌های فناورانه ـ امنیتی پس از پیمان‌ ابراهیم

دیپلماسی فناوری و معماری امنیت منطقه‌ای رژیم صهیونیستی در غرب آسیا؛ از برندسازی «ملت استارت‌آپی» تا شکل‌دهی شبکه‌های فناورانه ـ امنیتی پس از پیمان‌ ابراهیم

محمد امین نقشبند1

1) کارشناس ارشد علوم سیاسی و روابط بین الملل، گرایش مطالعات منطقه خاورمیانه و شمال آفریقا، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران.

کد IOI مقاله : AAHC-ABKBDD
محل انتشار : کنفرانس ملی مدیریت، تجاری سازی، اقتصاد دانش بنیان و سرمایه گذاری برای تولید(impeb.ir)
چکیده :
    هدف این پژوهش تبیین سازوکاری است که از طریق آن رژیم صهیونیستی ظرفیت‌های علمی، استارت‌آپی، سرمایه‌گذاری خطرپذیر و فناوری‌های دوگانه را به ابزار نفوذ و سازمان‌دهی امنیتی در غرب آسیا تبدیل کرده است. پرسش اصلی آن است که دیپلماسی فناوری چگونه میان برندسازی، همکاری علمی و اقتصادی، ایجاد وابستگی زیرساختی و اجبار امنیتی پیوند برقرار می‌کند. پژوهش با روش مطالعه موردی تبیینی و ردیابی فرایند، اسناد رسمی، قراردادها، داده‌های صنعتی و بیش از 45 مقاله و پژوهش علمی فارسی، انگلیسی و عبری را بررسی می‌کند. موارد مورد مطالعه شامل XM Cyber و BEACON RED، G42 و صنایع دفاعی، OurCrowd Arabia، برنامه مشترک هوش مصنوعی MBZUAI و مؤسسه وایزمن، همکاری‌های دانشگاهی با مراکش و بحرین، توافق فضایی امارات، فناوری آب و کشاورزی، پروژه آب ـ انرژی اردن، NSO/Pegasus و ترتیبات سایبری و دفاعی پس از پیمان‌ ابراهیم است. یافته‌ها نشان می‌دهد فناوری در این راهبرد سه کارکرد هم‌زمان دارد: کاهش هزینه سیاسی عادی‌سازی با عرضه راه‌حل‌های جذاب، ساخت شبکه‌های پایدار میان دانشگاه، سرمایه و دولت، و حفظ اهرم از طریق انتقال گزینشی دانش، مجوز، داده و خدمات به‌روزرسانی. این شبکه توانسته همکاری نخبگانی را گسترش دهد، اما به دلیل مسئله فلسطین، عدم تقارن فناوری و وابستگی اکوسیستم رژیم صهیونیستی به سرمایه و بازار خارجی، به مشروعیت اجتماعی فراگیر در منطقه منجر نشده است.

کلمات کلیدی : دیپلماسی فناوری رژیم صهیونیستی پیمان‌ ابراهیم دیپلماسی علمی امنیت