نقش تضمین در کاهش گرینواشینگ در گزارشگری پایداری
نقش تضمین در کاهش گرینواشینگ در گزارشگری پایداری
مهران متین فرد1 عارفه پورسیف الدینی جرجافکی2
1) عضو هیات علمی حسابداری دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران شمال، ایران
2) دانشجوی دکتری حسابداری دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران شمال، ایران
کد IOI مقاله
:
AAHC-ABKBZE
محل انتشار :
کنفرانس ملی مدیریت، تجاری سازی، اقتصاد دانش بنیان و سرمایه گذاری برای تولید(impeb.ir)
چکیده :
گزارشگری پایداری در دو دهه اخیر بهعنوان ابزاری کلیدی برای پاسخگویی سازمانها در برابر ذینفعان مطرح شده است. بااینحال، افزایش حجم گزارشهای پایداری با بحران اعتبار ناشی از پدیده گرینواشینگ همراه بوده است. مکانیزم تضمین بیرونی بهعنوان راهکاری حاکمیتی برای افزایش اعتبار و کاهش گرینواشینگ مطرح شده، اما اثربخشی آن همچنان محل مناقشه است. این مقاله مروری نظاممند با هدف تحلیل نقش تضمین در کاهش گرینواشینگ در گزارشگری پایداری انجام شده است. بر اساس مرور ۱۵ مقاله معتبر از پایگاههای Scopus، Web of Science و Google Scholar در بازه زمانی ۲۰۱۸-۲۰۲۶، یافتهها نشان میدهد که نقش تضمین دوگانه است. از یک سو، تضمین باکیفیت (سطح معقول و استقلال کامل) بهعنوان مکانیزم مؤثر کاهش گرینواشینگ عمل میکند و از نظریه سیگنالدهی پشتیبانی مینماید. از سوی دیگر، تضمین نمادین و خرید عقیده میتواند بهعنوان سپری برای گرینواشینگ عمل کند که با نظریه مشروعیت و نظریه نمایندگی قابل تبیین است. عوامل کلیدی مؤثر بر اثربخشی تضمین شامل سطح تضمین، حوزه تضمین، نوع ارائهدهنده و استقلال حسابرس است. نتایج نشان میدهد که تضمین بهتنهایی کافی نیست و نیازمند مقررات سختگیرانه، شفافیت و حاکمیت شرکتی قوی است. شکافهای پژوهشی در زمینه مطالعات تطبیقی ارائهدهندگان تضمین، مدلسازی گذار از اثر پیشنهادی به خرید عقیده و تأثیر مقررات منطقهای شناسایی شد.
کلمات کلیدی : تضمین گزارشگری پایداری گرینواشینگ نظریه نمایندگی نظریه مشروعیت نظریه سیگنالدهی خرید عقیده تضمین نمادین