نوآوریهای پداگوژیک در آموزش عالی برای توسعه پایدار: تحلیل تطبیقی یادگیری شخصیسازی شده، تحولآفرین و دانش پداگوژیک محتوا (PCK) در عصر دیجیتال
نوآوریهای پداگوژیک در آموزش عالی برای توسعه پایدار: تحلیل تطبیقی یادگیری شخصیسازی شده، تحولآفرین و دانش پداگوژیک محتوا (PCK) در عصر دیجیتال
امید خلیل بیگی خامنه1
1) دانشجوی دکتری تخصصی اقتصاد- توسعه اقتصادی- دانشگاه ازاد اسلامی واحد تهران مرکزی
کد IOI مقاله
:
AAHC-ABKZAF
محل انتشار :
کنفرانس ملی مدیریت، تجاری سازی، اقتصاد دانش بنیان و سرمایه گذاری برای تولید(impeb.ir)
چکیده :
تحقق اهداف توسعه پایدار (SDGs) مستلزم گذاری بنیادین در ساختارهای آموزشی از رویکردهای سنتی به سوی مدلهای دانشجو محور و کنشگرا است. این مقاله به واکاوی عمیق نقش نوآوریهای آموزشی، به ویژه یادگیری شخصیسازی شده و یادگیری تحولآفرین در ارتقای شاخصهای پایداری در آموزش عالی میپردازد. یافتههای کتابسنجی بر روی بیش از ۱۰۱۳ مقاله بین سالهای ۱۹۹۰ تا ۲۰۲۳ نشان میدهد که تولیدات علمی در این حوزه از سال ۲۰۱۸ شتاب گرفته و در سال ۲۰۲۲ با نرخ رشد سالانه ۱۶.۳۷ درصد به اوج خود رسیده است. کشور چین با ۱۹۸ مقاله پیشتاز است و مجله Sustainability با بیش از ۲۸٪ مقالات، تأثیرگذارترین منبع شناخته شده است، اما غفلت از «پایداری اجتماعی» در مقایسه با ابعاد زیستمحیطی و اقتصادی، خلأ اصلی پژوهشی محسوب میشود.
این پژوهش با معرفی مدل «دانش پداگوژیک محتوا» (PCK) و مدل اجماع اصلاحشده (RCM)، تمایز میان دانش جمعی (cPCK) و دانش شخصی (pPCK) را تبیین کرده و نقش واسطهای «بافت یادگیری» را به عنوان فیلتر و تقویتکنندهٔ کنشهای آموزشی نشان میدهد. بر اساس تجربه معلمان سوئدی، چهار سطح تطبیق آموزشهای پایداری با حرفههای فنی از عدم تطبیق تا ادغام کامل در محیط کارگاهی ارائه میشود. همچنین، مفهوم «تنگنای گیجکننده» به عنوان محرک آغازین تغییر جهانبینی در یادگیری تحولآفرین و نقش تفکر انتقادی در مقابله با اطلاعات نادرست دیجیتال تحلیل میگردد. پتانسیل فناوریهای هوشمند نظیر هوش مصنوعی، واقعیت افزوده، پهپادها و اینترنت اشیاء در شخصیسازی یادگیری و ایجاد تجربههای ملموس برای فراگیران مورد بررسی قرار میگیرد.
کلمات کلیدی : آموزش برای توسعه پایدار (esd) یادگیری شخصیسازی شده یادگیری تحولآفرین دانش پداگوژیک محتوا (pck) تنگنای گیجکننده فناوریهای دیجیتال