معماری دگردیس‌پذیر عصبی: الگوریتم‌های مولد هوش مصنوعی برای بازپیکربندی لحظه‌ای هندسه، بافت و شفافیت فضا بر اساس بازخورد پلی‌واگال در بازماندگان تروما

معماری دگردیس‌پذیر عصبی: الگوریتم‌های مولد هوش مصنوعی برای بازپیکربندی لحظه‌ای هندسه، بافت و شفافیت فضا بر اساس بازخورد پلی‌واگال در بازماندگان تروما

پارمیدا رفیعی فر1 لیلی کریمی فرد2

1) کارشناسی ارشد، دانشکده هنر و معماری دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران جنوب،
2) هیأت علمی گروه معماری دانشکده هنر و معماری دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران جنوب،

کد IOI مقاله : AAHD-ABHHDB
محل انتشار : کنفرانس ملی فناوری اطلاعات، نانوتکنولوژی، هوش مصنوعی و آینده پژوهی فناوری (itnaf.ir)
چکیده :
    تروما، این زخم ناپیدای روان، نه‌تنها خاطرات که معماری مغز را دگرگون می‌کند: آمیگدال را به هشداردهنده‌ای دائمی، هیپوکامپ را در سردرگمی، و قشر پیش‌پیشانی را در سکوت فرو می‌برد. با وجود شیوع بالای اختلال استرس پس از سانحه در ایران، فضاهای بازتوانی موجود عمدتاً ایستا و فاقد هرگونه پاسخگویی پویا به نیازهای عصبی-روانی کاربران هستند. پژوهش حاضر با مشارکت ۴۰۵ نفر از بازماندگان تروما در تهران، نیازهای کلیدی آنان را شناسایی کرده است: ٪۹۴.۱0 خواهان حیاط با حوض، 93.10٪ به دنبال کنترل نور و دما، و 92.30٪ گرمای چوب را به سردی بتن ترجیح می‌دهند. این مقاله با تکیه بر مدل «هژیر» (مبتنی بر شش ساختار سیستم لیمبیک) و نظریه‌ی پلی‌واگال، چارچوبی نوین برای «معماری دگردیس‌پذیر عصبی» ارائه می‌دهد. در این چارچوب، الگوریتم‌های مولد هوش مصنوعی با دریافت داده‌های فیزیولوژیک (امواج مغزی، تنوع ضربان قلب) از سنسورهای پوشیدنی، سه لایه‌ی اساسی فضا یعنی «هندسه (فرم، انحنا)» ، «بافت (نرمی/سختی سطوح)» و «حریم بصری (شفافیت/ماتی شیشه‌ها)» را به‌صورت لحظه‌ای و هم‌زمان دچار دگردیسی می‌کنند. یافته‌ها نشان می‌دهد که این رویکرد می‌تواند با کاهش بار شناختی هیپوکامپ و تعدیل بیش‌فعالی آمیگدال، زمینه‌ساز خودتنظیمی هیجانی و بازیابی حس کنترل در بازماندگان تروما شود. مقاله در پایان، سناریویی عملی از پیاده‌سازی این سیستم در مرکز بازتوانی روانی ارائه و چالش‌های اخلاقی و فنی آن را بررسی می‌کند.

کلمات کلیدی : معماری دگردیس‌پذیر هوش مصنوعی مولد بازتوانی روانی بازخورد پلی‌واگال طراحی تروماآگاه فضای تطبیقی