ارزیابی ریسک‌های امنیتی انتشار اطلاعات فنی و هویتی در سامانه‌های شفافیت سازمانی (مطالعه موردی: شهرداری‌های تهران و تبریز)

ارزیابی ریسک‌های امنیتی انتشار اطلاعات فنی و هویتی در سامانه‌های شفافیت سازمانی (مطالعه موردی: شهرداری‌های تهران و تبریز)

محمدعلی قراخانلو1

1) کارشناسی ارشد مهندسی کامپروتر-نرم افزار دانشگاه آزاد اسلامی شبستر،

کد IOI مقاله : AAHD-ABKDHC
محل انتشار : کنفرانس ملی فناوری اطلاعات، نانوتکنولوژی، هوش مصنوعی و آینده پژوهی فناوری (itnaf.ir)
چکیده :
    شفافیت سازمانی به‌عنوان یکی از ارکان حکمرانی خوب، سازمان‌های دولتی را به انتشار گسترده اطلاعات در سامانه‌های شفافیت ترغیب کرده است. با این حال، این رویه با اصول بنیادین امنیت اطلاعات در تعارض قرار می‌گیرد. پژوهش حاضر با هدف شناسایی، تحلیل و ارزیابی ریسک‌های امنیت اطلاعات ناشی از انتشار اطلاعات در سامانه‌های شفافیت انجام شده است. این مطالعه با ترکیب روش‌های تحلیل محتوای کیفی، مرور نظام‌مند ادبیات و ارزیابی ریسک مبتنی بر سناریو، به تحلیل مصادیق عینی از سامانه‌های شفافیت سازمان‌های دولتی ایران پرداخته است. یافته‌ها نشان می‌دهد که انتشار اطلاعات هویتی کارکنان (شامل نام، کد ملی، آدرس منزل، شماره تماس، وضعیت تأهل و اطلاعات ایثارگری) و اطلاعات فنی و زیرساختی‌ (شامل برند و نسخه آنتی‌ویروس سازمان‌ها، مشخصات فایروال، نوع تکنولوژی ذخیره‌سازی، تأمین‌کننده اینترنت، شرکت پشتیبان سامانه‌ها و ...) ریسک‌های جدی امنیت اطلاعات ایجاد می‌کند. این ریسک‌ها شامل مهندسی اجتماعی، فیشینگ هدفمند، جعل هویت، بهره‌برداری از آسیب‌پذیری‌های فنی و حملات زنجیره تأمین هستند. ارزیابی ریسک نشان می‌دهد که ریسک مهندسی اجتماعی ناشی از انتشار اطلاعات هویتی کارکنان در سطح «بحرانی» و ریسک بهره‌برداری از آسیب‌پذیری‌های فنی بر اساس اطلاعات منتشرشده در سطح «بالا» قرار دارد. در مقابل، استانداردهای بین‌المللی امنیت اطلاعات (ISO/IEC 27001, ISO/IEC 27002, NIST SP 800-53) بر اصولی مانند طبقه‌بندی اطلاعات، حداقل‌سازی داده‌ها، و اصل «نیاز به دانستن» تأکید دارند که رعایت آن‌ها می‌تواند تعادل میان شفافیت و امنیت را ممکن سازد.

کلمات کلیدی : شفافیت سازمانی امنیت اطلاعات سامانه‌های شفافیت دولتی مهندسی اجتماعی ارزیابی ریسک تجمیع داده‌ها