تبیین نقش تکنیکهای مقیاسگذاری و انطباق هندسی در شکلگیری فرمهای کژیده در معماری معاصر
تبیین نقش تکنیکهای مقیاسگذاری و انطباق هندسی در شکلگیری فرمهای کژیده در معماری معاصر
داود برومندپور1 دانیال برومندپور2
1) دانشجو کارشناسی ارشد معماری ، دانشکده معماری و شهرسازی ، واحد تهران مرکزی دانشگاه آزاد اسلامی ، تهران ، ایران
2) دانشجوی کارشناسی عمران ، دانشکده فنی و مهندسی ، واحد تهران شرق دانشکاه آزاد اسلامی ، تهران ، ایران
کد IOI مقاله
:
AAHD-ABKZEG
محل انتشار :
کنفرانس ملی فناوری اطلاعات، نانوتکنولوژی، هوش مصنوعی و آینده پژوهی فناوری (itnaf.ir)
چکیده :
گسترش معماری معاصر و ورود ابزارهای دیجیتال، امکان شکلگیری فرمهایی را فراهم کرده است که از منطق هندسه کلاسیک فاصله میگیرند و به سوی ساختارهای دفرمه، پویا و انطباقپذیر حرکت میکنند. در این میان، تکنیکهای مقیاسگذاری و انطباق هندسی از مهمترین راهبردهای تولید و کنترل فرم به شمار میآیند و میتوانند در شکلدهی به فرمهای غیرمتعارف، نقشی فراتر از تغییر صرفِ اندازه یا تبدیل صوری ایفا کنند. مسئله اصلی این پژوهش آن است که این دو تکنیک چگونه در فرایند تولید فرم در معماری معاصر عمل میکنند و چه نسبتی میان تغییرات هندسی، عملکرد فضایی و امکانپذیری سازهای برقرار میسازند. پیشینه مفهومی پژوهش نشان میدهد که حرکت از فرمهای ایستا به سوی فرمهای آزاد و دفرمه، با رشد طراحی پارامتریک، مورفوژنز دیجیتال و فناوریهای ساخت پیشرفته همزمان بوده است. از اینرو، پژوهش حاضر با هدف تبیین نقش مقیاسگذاری و انطباق در شکلگیری فرمهای دفرمه در معماری معاصر انجام شده است. روش پژوهش، توصیفی ـ تحلیلی و مبتنی بر مطالعه مفهومی منابع و بررسی نمونههای شاخص معماری دیجیتال است. یافتهها نشان میدهد که مقیاسگذاری غیر یکنواخت و انطباق تدریجی فرم، ضمن ایجاد تنش بصری و پویایی فضایی، به پیوند میان هندسه، عملکرد و سازه کمک میکند و امکان خلق فرمهایی انعطافپذیر، سازهپذیر و زمینهپذیر را فراهم میسازد. در نتیجه، میتوان گفت که این دو تکنیک نهتنها ابزارهای فرمی، بلکه راهبردهایی مؤثر در بازتعریف منطق طراحی در معماری معاصر هستند.
کلمات کلیدی : مقیاسگذاری انطباق هندسی فرمهای دفرمه معماری معاصر طراحی پارامتریک مورفوژنز دیجیتال