معماری بیوفیلیک: پیوند دوباره طبیعت و انسان در محیط‌های ساخته‌شده برای ارتقای سلامت

مهسا کمالزاده¹

1) فارغ التحصیل کارشناسی معماری از دانشگاه آزاد اسلامی واحد کرج

کد IOI مقاله : AAHE-AAHCGA
محل انتشار : کنفرانس ملی فناوری های عمران، طراحی و ساخت، انرژی، مواد و ماشین آلات پیشرفته(icaeu.ir)
چکیده :
    معماری بیوفیلیک به عنوان رویکردی نوین و ضروری در طراحی، بر پایه‌ی بازگرداندن پیوند دیرینه‌ی انسان با طبیعت در بستر محیط‌های مصنوع شکل گرفته است. این پژوهش با هدف بومی‌سازی و ارزیابی عمق اصول بیوفیلیک، از یک روش تحقیق آمیخته تحلیلی–تطبیقی بهره گرفته است. ابتدا، مبانی نظری و الگوهای ۲۷ گانه بیوفیلیک به صورت نظام‌مند مرور شده و سپس در یک مطالعه موردی تطبیقی، میزان انطباق این الگوها در معماری سنتی ایرانی (خانه حیاط‌دار) و یک نمونه برج مسکونی معاصر در تهران سنجیده شده است. نتایج تحلیل تطبیقی نشان داد که معماری سنتی ایران در الگوهای تجربه فضا و مکان و تجربه مستقیم طبیعت به مراتب عملکرد جامع‌تری دارد. این یافته‌ها فرضیه اصلی پژوهش مبنی بر تأثیر مستقیم و عمیق‌تر الگوهای بیوفیلیک بر ارتقای سلامت روان را تأیید می‌کند. این مقاله چارچوبی برای بومی‌سازی اصول بیوفیلیک در اقلیم و فرهنگ ایران ارائه کرده و بر ضرورت تبدیل آن از یک رویکرد زیبایی‌شناختی به یک راهبرد حیاتی و عملکردی برای محیط‌های انسان‌محور تأکید دارد.

کلمات کلیدی : معماری بیوفیلیک سلامت روان پیوند با طبیعت الگوهای طراحی بیوفیلیک معماری سنتی ایران تحلیل تطبیقی