مرور تجارب طراحی شبکه دسترسی اضطراری در محلات فرسوده برای کاهش زمان پاسخ آتشنشانی و اورژانس شهری
مرور تجارب طراحی شبکه دسترسی اضطراری در محلات فرسوده برای کاهش زمان پاسخ آتشنشانی و اورژانس شهری
ریحانه قدیمیان1
1) لیسانس مهندسی فناوری معماری-طراحی ونوسازی بافت فرسوده دانشگاه جامع علمی و کاربردی پست سازمانی:کارشناس معماری و شهرسازی،
کد IOI مقاله
:
AAHE-ABCCGG
محل انتشار :
کنفرانس ملی فناوری های عمران، طراحی و ساخت، انرژی، مواد و ماشین آلات پیشرفته(icaeu.ir)
چکیده :
محلات فرسوده و بافتهای ریزدانه، بهواسطهی معابر باریک، بنبستهای پیدرپی، پارک حاشیهای بیضابطه، تداخل کاربریها و ضعف مدیریت فضای خیابان، در برابر آتشسوزی و فوریتهای پزشکی آسیبپذیرترند؛ نه فقط چون احتمال حادثه بالاتر است، بلکه چون «دسترسی عملیاتی» نیروهای امداد به نقطهی حادثه با اصطکاک زمانی و فضایی مواجه میشود. این مقاله با رویکرد مرور تحلیلی–نقشهبرداری، ادبیات طراحی و ارتقای شبکه دسترسی اضطراری در زمینههای شهری متراکم (از سکونتگاههای غیررسمی تا هستههای تاریخی و محلات فرسوده) را سنتز میکند و نشان میدهد کاهش زمان پاسخ، محصول یک عامل منفرد نیست؛ بلکه برآیند همافزایی سه لایهی «طراحی شبکه معابر و نفوذپذیری»، «آرایش و استقرار پایگاهها و ناوگان»، و «مدیریت ترافیک/مسیریابی زمانمند» است. در نتایج، رویکردهای غالب به چهار خوشهی مکمل تفکیک میشوند: مدلهای مکانیابی–تخصیص برای پوشش تقاضا، مدلهای مسیریابی اضطراری تحت ازدحام، مداخلات کالبدی–خردمقیاس برای رفع گلوگاههای عبورپذیری، و چارچوبهای دادهمحور (GIS، یادگیری ماشین و دادههای چندمنبعی) برای سنجش «قابلیت عبور آمبولانس/خودروی آتشنشانی» در سطح کوچه. در ادامه، شکافهای روششناختی مانند اتکای بیش از حد به زمان سفر ایدهآل، کمتوجهی به «زمان رسیدن تا درِ واحد» و نه فقط تا خیابان، و محدودیتهای انتقالپذیری نسخههای استاندارد به بافتهای غیررسمی یا فرسوده نقد میشود. مقاله در نهایت یک چارچوب تصمیمیار پیشنهادی برای شهرداریها ارائه میکند که از تشخیص مسئله تا طراحی سناریو، بهینهسازی، ارزیابی عدالت فضایی و برنامه اجرایی تملک/مدیریت پارکینگ را در یک مسیر پیوسته قرار میدهد.
کلمات کلیدی : شبکه دسترسی اضطراری بافت فرسوده زمان پاسخ آتشنشانی اورژانس پیشبیمارستانی تحلیل شبکه مکانیابی تخصیص عبورپذیری آمبولانس gis مدیریت فضای خیابان