ارزیابی تطبیقی فناوری‌های ساخت و استقرار خانه‌های قابل‌جابجایی؛ تحلیل نمونه‌های بین‌المللی و شکاف توسعه در ایران

ارزیابی تطبیقی فناوری‌های ساخت و استقرار خانه‌های قابل‌جابجایی؛ تحلیل نمونه‌های بین‌المللی و شکاف توسعه در ایران

هما محمودی1 جلال سالک زمان خانی2

1) دانشجوی کارشناسی ارشد فناوری معماری بیونیک، دانشکده هنر و معماری، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد تبریز،
2) دکتری معماری، استادیار گروه معماری، دانشکده هنر و معماری، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد تبریز،

کد IOI مقاله : AAHE-ACZZZB
محل انتشار : کنفرانس ملی فناوری های عمران، طراحی و ساخت، انرژی، مواد و ماشین آلات پیشرفته(icaeu.ir)
چکیده :
    توسعه ساخت صنعتی، پیش‌ساختگی و سیستم‌های مدولار، زمینه شکل‌گیری گونه‌هایی از سکونت را فراهم کرده است که قابلیت حمل، نصب مجدد و استفاده در مکان‌های مختلف را دارند. بااین‌حال، هر ساختمان پیش‌ساخته یا قابل‌حمل را نمی‌توان خانه‌ای واقعاً قابل‌جابجایی دانست؛ زیرا در بسیاری از نمونه‌ها چرخه جابه‌جایی و استقرار مجدد از مرحله طراحی پیش‌بینی نشده است. پژوهش حاضر با هدف ارزیابی تطبیقی فناوری‌های ساخت و استقرار خانه‌های قابل‌جابجایی در نمونه‌های منتخب بین‌المللی و شناسایی شکاف توسعه این فناوری‌ها در ایران انجام شده است. این پژوهش از نظر هدف، کاربردی و از نظر روش، مروری–توصیفی با بهره‌گیری از تحلیل تطبیقی است. در این چارچوب، نمونه‌های مورد مطالعه بر اساس شاخص‌هایی شامل میزان پیش‌ساختگی، مدولار بودن، شیوه حمل، نوع اتصالات، مونتاژ و دمونتاژ، میزان نیاز به تجهیزات اجرایی، قابلیت استفاده مجدد از اجزا و امکان استقرار مجدد بررسی و مقایسه شدند. نتایج نشان داد که در نمونه‌های بررسی‌شده سه الگوی اصلی شامل انتقال واحد کامل، جداسازی و مونتاژ مجدد اجزا و ادغام سازوکار جمع‌شدن و استقرار در ساختار ساختمان قابل تشخیص است. همچنین، بررسی وضعیت ایران نشان داد که با وجود ظرفیت اولیه در حوزه ساخت پیش‌ساخته، سازه‌های سبک و سیستم‌های مدولار، گذار از تولید واحدهای صرفاً قابل‌حمل به سامانه‌های طراحی‌شده برای جابه‌جایی و استقرار چندباره، نیازمند توسعه هماهنگ فناوری ساخت، اتصالات، حمل، مونتاژ، دمونتاژ و استقرار مجدد است.

کلمات کلیدی : خانه‌های قابل‌جابجایی ساخت پیش‌ساخته ساخت مدولار دمونتاژ استقرار مجدد