تحلیل جایگاه زمینه گرایی از دیدگاه نظریه پردازان متاخر در مقایسه با نظریه حس مکان نوربرگ شولتز
تحلیل جایگاه زمینه گرایی از دیدگاه نظریه پردازان متاخر در مقایسه با نظریه حس مکان نوربرگ شولتز
سیده الهام علوی زاده1 داود اخوان2
1) استادیار، گروه معماری، واحد اردبیل، دانشگاه آزاد اسلامی، اردبیل، ایران
2) دانشجوی دکتری، گروه معماری، واحد اردبیل، دانشگاه آزاد اسلامی، اردبیل، ایران
کد IOI مقاله
:
AAHF-ABDBAD
محل انتشار :
کنفرانس ملی فناوری های معماری و هنر، شهر هوشمند، صنایع نرم وخلاق و فرهنگ فناوری (icact.ir)
چکیده :
این پژوهش به بررسی تطبیقی جایگاه نظریه زمینهگرایی در میان اندیشمندان متأخر معماری و مقایسه آن با نظریه حس مکان نوربرگشولتز میپردازد. با بهرهگیری از روش تحقیق تحلیلی-تطبیقی، آراء صاحبنظرانی چون کنت فرامپتون [۱]، رابرت ونتوری [۲] و آلدو روسی در حوزه زمینهگرایی مورد تحلیل قرار گرفته و در تقابل با مبانی نظریه حس مکان نوربرگشولتز [۳] سنجیده شده است. هدف این مطالعه، تبیین وجوه اشتراک و افتراق این دو پارادایم فکری در درک مفهوم مکان و تأثیرات آن بر فرآیند طراحی معماری معاصر است. یافتههای تحقیق حاکی از آن است که علیرغم تأکید هر دو دیدگاه بر مفاهیم تعلّق مکانی و اصالت تاریخی در معماری، تفاوتهای بنیادینی در رویکرد آنها وجود دارد. از یکسو، زمینهگرایی متأخر [۱ و ۲] با تأکید بر تنوع فرهنگی و تأثیرپذیری فرم معماری از بستر، به دنبال ایجاد پیوندی پویا بین اثر و محیط است. از سوی دیگر، نظریه حس مکان [۳] با تکیه بر مبانی پدیدارشناختی، بر ادراک حسی و معناشناسی وجودی فضا تأکید ویژهای دارد. این مطالعه نشان میدهد که تلفیق این دو دیدگاه میتواند منجر به شکلگیری رویکردی جامع در مواجهه با چالشهای معماری معاصر شود.
کلمات کلیدی : زمینهگرایی حس مکان نوربرگشولتز پدیدارشناسی نظریه معماری