انعطافپذیری فضایی بهعنوان راهبردی برای ارتقای تجربهی انسانی در معماری
انعطافپذیری فضایی بهعنوان راهبردی برای ارتقای تجربهی انسانی در معماری
بیتا رضایی پور1 سید محمد موسوی22
1) دانشجوی کارشناسی مهندسی معماری، دانشگاه خلیج فارس،
2) استادیار گروه مهندسی معماری، دانشگاه خلیج فارس،
کد IOI مقاله
:
AAHF-ABDZZE
محل انتشار :
کنفرانس ملی فناوری های معماری و هنر، شهر هوشمند، صنایع نرم وخلاق و فرهنگ فناوری (icact.ir)
چکیده :
در سالهای اخیر، فضای انعطافپذیر بهعنوان یکی از رویکردهای مؤثر در طراحی معماری معاصر مورد توجه قرار گرفته است. پژوهش حاضر با هدف بررسی تأثیر این نوع فضاها بر تجربهی ادراکی و روانی کاربران و تبیین تفاوت آنها با فضاهای ثابت از منظر رضایت، آرامش ذهنی و کیفیت تجربهی فضایی انجام شده است. روش تحقیق کیفی و از نوع توصیفی–تحلیلی بوده و دادهها از طریق مطالعات کتابخانهای گردآوری شدهاند. یافتهها نشان میدهد که انعطافپذیری صرفاً به معنای جابهجایی عناصر یا تغییر کاربری فضا نیست، بلکه به توانایی محیط در پاسخگویی به نیازهای روانی و ادراکی کاربران نیز مربوط میشود. مؤلفههایی همچون نور طبیعی، ارتباط با فضای سبز، رنگ، بافت و مرزهای نرم در شکلگیری این کیفیت نقش اساسی دارند و میتوانند حس تعلق، آرامش و خلاقیت را در کاربران تقویت کنند. در مقابل، فضاهای ثابت با وجود برخورداری از نظم و تعریف عملکردی مشخص، در پاسخگویی به نیازهای متغیر و تجربهی انسانی محدودتر عمل میکنند. بر این اساس، فضاهای انعطافپذیر با تلفیق ابعاد عملکردی و روانشناختی، بستری پویا و چندلایه برای ارتقای کیفیت تجربهی زیستی انسان معاصر فراهم میآورند.
کلمات کلیدی : فضای انعطاف پذیر معماری تجربه فضایی طراحی معماری