هم‌گرایی معماری سبز و باغ ایرانی: بازخوانی الگوی پایدار بومی برای معماری معاصر

هم‌گرایی معماری سبز و باغ ایرانی: بازخوانی الگوی پایدار بومی برای معماری معاصر

آرش کریمی1 احمد میرزامحمدی2

1) فارغ التحصیل کارشناسی ارشد رشته حقوق دانشگاه آزاد اسلامی واحد تبریز
2) دانشجوی دکتری معمارسی دانشگاه آزاد اسلامی واحد تبریز ( ارس )

کد IOI مقاله : AAHF-ABEBGF
محل انتشار : کنفرانس ملی فناوری های معماری و هنر، شهر هوشمند، صنایع نرم وخلاق و فرهنگ فناوری (icact.ir)
چکیده :
    چكيده : در دهه‌های اخیر، گسترش ساخت‌وسازهای پرمصرف و افزایش آلودگی‌های زیست‌محیطی، طراحان و معماران را به سوی بازاندیشی در شیوه‌های سنتی و پایدار معماری سوق داده است. معماری سبز یا معماری پایدار رویکردی است که با هدف کاهش مصرف انرژی، حفظ منابع طبیعی، و ارتقای کیفیت زندگی انسان شکل گرفته است. این نگرش بر استفاده از فناوری‌های نوین و همزمان بهره‌گیری از دانش بومی تأکید دارد. یکی از میراث‌های ارزشمند ایران در زمینه طراحی پایدار، باغ ایرانی است؛ ساختاری که در اقلیم خشک و نیمه‌خشک کشور با تلفیق خرد اقلیمی، هندسه منظم، آب، گیاه و کوشک مرکزی ایجاد شده و تعادل میان نیاز زیستی و زیبایی‌شناسی را به نمایش گذاشته است. پژوهش حاضر با رویکرد تحلیلی–توصیفی و بهره‌گیری از مطالعات اسنادی، به بررسی تطبیقی میان اصول معماری سبز و ساختار باغ ایرانی می‌پردازد و قابلیت‌های کاربردی آن را در معماری معاصر شناسایی می‌کند. نتایج نشان می‌دهد که باغ ایرانی در چهار محور اصلی شامل مدیریت پایدار آب، طراحی اقلیمی، کاربرد مصالح بومی، و ارتقای آسایش محیطی با مبانی معماری سبز هم‌پوشانی کامل دارد. این الگو می‌تواند الهام‌بخش طراحی‌های جدیدی باشد که ضمن حفظ هویت فرهنگی، رویکرد علمی در پایداری زیست‌محیطی را دنبال می‌کند.

کلمات کلیدی : معماری سبز باغ ایرانی طراحی پایدار اقلیم منظر ایرانی