تأثیر سیستمهای سازهای نوین بر شکلگیری فرم معماری پایدار
تأثیر سیستمهای سازهای نوین بر شکلگیری فرم معماری پایدار
احمد میرزامحمدی1
1) دانشجوی دکتری معماری دانشگاه آزاد اسلامی تبریز ( ارس )
کد IOI مقاله
:
AAHF-ABFBBC
محل انتشار :
کنفرانس ملی فناوری های معماری و هنر، شهر هوشمند، صنایع نرم وخلاق و فرهنگ فناوری (icact.ir)
چکیده :
در دهههای اخیر، تحولات فناوری و پیشرفتهای مهندسی سازه، زمینه را برای ظهور سیستمهای سازهای نوین در معماری فراهم کرده است. این سیستمها با ویژگیهایی همچون سبکی، انعطافپذیری، کارایی بالا و قابلیت پوشش دهانههای وسیع، نقش مهمی در بازتعریف رابطه میان سازه و فرم ایفا میکنند. از سوی دیگر، معماری پایدار بهعنوان یکی از رویکردهای بنیادین معاصر، بر کاهش مصرف منابع، بهینهسازی انرژی و ارتقای سازگاری ساختمان با محیطزیست تأکید دارد. در این میان، سیستمهای سازهای نوین نهتنها امکان خلق فرمهای خلاقانه و پیچیده را فراهم میسازند، بلکه از طریق کاهش مصرف مصالح، سبکسازی و بهینهسازی عملکرد، به تحقق اهداف پایداری نیز کمک میکنند. هدف این مقاله بررسی تأثیر این سیستمها بر شکلگیری فرم معماری پایدار و تحلیل پیوند میان الزامات سازهای، زیباییشناسی و ملاحظات زیستمحیطی است. روش پژوهش بهصورت توصیفی-تحلیلی و بر پایه مطالعات کتابخانهای انجام شده است. نتایج نشان میدهد که استفاده از سیستمهای سازهای نوین میتواند به ایجاد فرمهایی منجر شود که ضمن برخورداری از هویت بصری معاصر، از نظر عملکردی و محیطزیستی نیز کارآمد باشند. در نهایت، میتوان گفت که همافزایی میان سازه، فرم و پایداری، یکی از رویکردهای مؤثر در معماری معاصر محسوب میشود.
کلمات کلیدی : معماری پایدار سیستمهای سازهای نوین فرم معماری سازه و فرم طراحی پایدار