تحول مفهوم سکونت در متاورس: چارچوبی برای معماری زیست پذیر دیجیتال (در راستای تکمیل پروژه ملی ایران ورس-اولین متاورس ایران)

تحول مفهوم سکونت در متاورس: چارچوبی برای معماری زیست پذیر دیجیتال (در راستای تکمیل پروژه ملی ایران ورس-اولین متاورس ایران)

علیرضا جباری زاده‌گان1 آمیتیس پسندیده2 امین حیدری پورافشار3 تیام شریف نیا4 مبینا اسدی5 امین صفا6 پری‌ناز میثاقی7

1) مدرس و دانشجو دکتری معماری، گروه معماری، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. (نویسنده مسئول)، E-Mail:
2) دانشجو کارشناسی معماری، گروه معماری، واحد علوم تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.
3) کارشناسی علوم کامپیوتر، گروه ریاضیات و علوم کامپیوتر، واحد علوم تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.
4) دانشجو کارشناسی معماری، گروه معماری، واحد علوم تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.
5) دانشجو کارشناسی معماری، گروه معماری، واحد علوم تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.
6) دانشجو کارشناسی معماری، گروه معماری، واحد علوم تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.
7) دانشجو کارشناسی معماری، گروه معماری، واحد علوم تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.

کد IOI مقاله : AAHF-ABFBGF
محل انتشار : کنفرانس ملی فناوری های معماری و هنر، شهر هوشمند، صنایع نرم وخلاق و فرهنگ فناوری (icact.ir)
چکیده :
    متاورس به عنوان یک فناوری نوآور و نوین و نسل آینده اینترنت به دلیل ویژگی‌های خاص و جدیدی که داراست از جمله نامحدود بودن و همزمانی ارتباط در واقعیت های مجازی، بر سبک زندگی انسان تاثیر انکارناپذیری بر جنبه‌های مختلف زندگی خواهد داشت. سکونت در متاورس به معنای حضور فیزیکی محدود به مکان مشخص نیست بلکه مفهومی فراتر از آن است که با حفظ پیوستگی هویتی و تقویت ارتباط انسان با فضای دیجیتال شناخته می‌شود. تعاریف سنتی سکونت عمدتاً بر مبنای ویژگی‌های فیزیکی مکان و حضور انسانی در محیط‌های مادی شکل گرفته‌اند؛ اما در متاورس، سکونت به گونه‌ای چندحسی، سیال و پویاست که شامل فضاهای سه‌بعدی، تعاملات چندرسانه‌ای و تداوم هویت دیجیتال می‌شود. براین اساس این پژوهش با روش تحقیق توصیفی-تحلیلی و تحلیل محتوا بر آن است تا به ارائه راهبردهای کاربردی جهت بهبود کیفیت سکونت و معماری زیست پذیر در بستر محیط دیجیتال و متاورس بپردازد. بر اساس نتایج پژوهش سکونت در متاورس، به عنوان زیست‌بومی ترکیبی، نیازمند همگرایی پیچیده‌ای میان فضای واقعی و مجازی است که تضمین‌کننده دسترسی، تعامل چندحسی، امنیت و حفظ حریم خصوصی کاربران باشد. نقش زیست‌جهان در این بستر، بیانگر اهمیت ابعاد فرهنگی، معناشناختی و تجربی تجربه سکونت دیجیتال است و معماری زیست‌پذیر در متاورس باید فراتر از شکل ظاهری سکونت، به ساختارها و سمبولیسم‌های معناگرا بپردازد. همچنین هماهنگی با فناوری‌های نوین تعاملی و زیرساخت‌های حساس شناختی از ارکان ضروری تحقق سکونت پایدار در متاورس است که حضور انسانی را از حالت صرف شبیه‌سازی خارج و به تجربه‌ای ملموس و معنادار تبدیل می‌کند.

کلمات کلیدی : متاورس معماری دیجیتال معماری زیست‌پذیر سکونت