طراحی مدل اولویت‌بندی اصلاح نقاط حادثه‌خیز شهری با ترکیب داده‌های تصادف، هندسه معبر و رفتار کاربران

طراحی مدل اولویت‌بندی اصلاح نقاط حادثه‌خیز شهری با ترکیب داده‌های تصادف، هندسه معبر و رفتار کاربران

اصغر علمی کنک لو1

1) کارشناسی ارشد سازه دانشگاه آزاد بستان آباد، پست سازمانی: شهردار

کد IOI مقاله : AAHF-ABFFED
محل انتشار : کنفرانس ملی فناوری های معماری و هنر، شهر هوشمند، صنایع نرم وخلاق و فرهنگ فناوری (icact.ir)
چکیده :
    نقاط حادثه‌خیز شهری معمولاً در نظام‌های مدیریت ایمنی معابر بر پایه تعداد تصادفات یا شدت پیامدها شناسایی می‌شوند، اما تجربه اجرایی شهرداری‌ها نشان می‌دهد که این رویکرد به‌تنهایی برای تصمیم‌گیری درباره اصلاح هندسی، کنترل سرعت، ایمن‌سازی عابر پیاده و مدیریت رفتار کاربران کافی نیست. مسئله اصلی آن است که یک نقطه پرتصادف الزاماً همان نقطه‌ای نیست که بیشترین ظرفیت اصلاح‌پذیری، بیشترین خطر برای کاربران آسیب‌پذیر یا بیشترین توجیه اجرایی برای مداخله فوری را دارد. مقاله حاضر با رویکرد مرور طراحی‌محور، ادبیات علمی مربوط به شناسایی نقاط حادثه‌خیز، تحلیل فضایی تصادفات، مدل‌های آماری و بیزی، روش‌های تصمیم‌گیری چندمعیاره، شاخص‌های هندسی معبر و سنجش رفتار کاربران را ترکیب می‌کند و بر اساس آن، مدلی یکپارچه برای اولویت‌بندی اصلاح نقاط حادثه‌خیز شهری پیشنهاد می‌دهد. در این مدل، داده‌های تصادف به‌عنوان نشانه پیامد، داده‌های هندسه معبر به‌عنوان نشانه ظرفیت خطرآفرینی محیط ساخته‌شده، و داده‌های رفتار کاربران به‌عنوان حلقه واسط میان طراحی و وقوع حادثه در نظر گرفته می‌شوند. خروجی مدل، رتبه‌بندی صرف نقاط نیست، بلکه بسته‌ای تصمیم‌یار شامل سطح خطر، نوع مشکل، قابلیت اصلاح، اولویت مداخله و نوع اقدام پیشنهادی است. یافته‌ها نشان می‌دهد که ترکیب شاخص‌های تجربی بیزی، تحلیل فضایی شبکه‌ای، شاخص‌های نقص هندسی، مشاهده رفتار کاربران و ارزیابی امکان‌پذیری اجرایی می‌تواند نسبت به روش‌های تک‌معیاره، تصویر دقیق‌تری از اولویت‌های ایمنی شهری ارائه دهد. مقاله در پایان، الزامات داده‌ای، محدودیت‌های اجرایی، دلالت‌های سیاستی و مسیرهای توسعه آینده مدل را برای شهرداری‌ها تبیین می‌کند.

کلمات کلیدی : نقاط حادثه‌خیز شهری ایمنی معابر هندسه معبر رفتار کاربران تحلیل فضایی تصادفات تصمیم‌گیری چندمعیاره شهرداری اصلاح هندسی