بررسی عواقب شرایط بحرانی جنگ بر کاهش کارایی و بهره وری نیروی انسانی سازمان ها
بررسی عواقب شرایط بحرانی جنگ بر کاهش کارایی و بهره وری نیروی انسانی سازمان ها
حمید رضا رضوانی1 افسانه نیک محمدی2 امیر فخری مهابادی3
1) عضو هیات علمی موسسه آموزش عالی مهر البرز تهران
2) عضو هیئت علمی دانشگاه مهر البرز،دانشکده مهندسی و مدیریت ساخت
3) دانشجوی مدیریت بازرگانی بین الملل
کد IOI مقاله
:
AAHF-ABGGDH
محل انتشار :
کنفرانس ملی فناوری های معماری و هنر، شهر هوشمند، صنایع نرم وخلاق و فرهنگ فناوری (icact.ir)
چکیده :
هدف این پژوهش بررسی عواقب شرایط بحرانی جنگ بر کاهش کارایی و بهرهوری نیروی انسانی سازمانها و ارائه الگوی مفهومی جامع در این حوزه است. این پژوهش از نوع کیفی و با روش مرور نظاممند انجام شده است. جامعه پژوهش شامل کلیه مطالعات مرتبط با تأثیر جنگ بر کارایی و بهرهوری نیروی انسانی در بازه زمانی ۲۰۰۰ تا ۲۰۲۵ بود. پس از جستجو در پایگاههای معتبر و اعمال معیارهای ورود و خروج، ۶۸ مطالعه معتبر (۴۲ مطالعه خارجی و ۲۶ مطالعه داخلی) برای تحلیل نهایی انتخاب شدند. تحلیل دادهها با استفاده از روش تحلیل محتوای کیفی جهتدار و با تکیه بر چارچوب نظریه حفظ منابع هوبفول انجام گرفت. یافتهها نشان میدهد که شرایط بحرانی جنگ از دو مسیر اصلی بر کاهش بهرهوری تأثیر میگذارد: (۱) افزایش فشارهای روانی شامل استرس مزمن، اضطراب، افسردگی، فرسودگی عاطفی و اختلال استرس پس از سانحه و (۲) افزایش نااطمینانی شغلی شامل ترس از تعدیل نیرو، کاهش حقوق و مزایا و تعطیلی واحدها. این دو مسیر به پیامدهایی چون افزایش غیبت، جابهجایی کارکنان، کاهش تعهد سازمانی و اختلال در فرایندهای منابع انسانی منجر میشوند. همچنین تابآوری سازمانی و حمایت روانی به عنوان متغیرهای تعدیلگر، شدت این اثرات را کاهش میدهند و سازمانهای دارای برنامه تابآوری پیش از بحران، ۳۰ تا ۵۰ درصد کاهش بهرهوری کمتری تجربه میکنند. بنابراین، به مدیران سازمانها پیشنهاد میگردد پیش از وقوع بحران، برنامههای تابآوری سازمانی و سیستمهای حمایت روانی را طراحی کنند و در زمان جنگ، با انعطافپذیری در مدیریت منابع انسانی، تمرکز بر خروجی به جای ساعت حضوری، و شفافیت در ارتباطات، اثرات منفی را کاهش دهند.
کلمات کلیدی : واژههاي كليدي بحران شرایط جنگی کاهش کارایی بهرهوری نیروی انسانی استرس شغلی فرسودگی عاطفی غیبت جابهجایی کارکنان تابآوری سازمانی مدیریت بحران نظریه حفظ منابع