تبیین الگوی رفتار حرارتی ساکنین در حیاط مجتمعهای مسکونی اقلیم گرم و خشک )مطالعه موردی: کرمان

تبیین الگوی رفتار حرارتی ساکنین در حیاط مجتمعهای مسکونی اقلیم گرم و خشک )مطالعه موردی: کرمان

سمانه یار احمدی1 مریم رضایی2

1) دانشجوی دکترای شهرسازی,گروه شهرسازی,واحد اصفهان(خوراسگان),دانشگاه ازاداسلامی ,اصفهان, ایران _
2) مریم رضایی استادیار گروه شهرسازی دانشگاه آزاد اسلامی خوراسگان واحد اصفهان

کد IOI مقاله : AAHF-ABHAKZ
محل انتشار : کنفرانس ملی فناوری های معماری و هنر، شهر هوشمند، صنایع نرم وخلاق و فرهنگ فناوری (icact.ir)
چکیده :
    حیاط به عنوان یکی از اصی لترین عناصر معماری ایرانی، همواره نقشی فراتر از یک فضای باز صرف ایفا کرده است. در اقلیم گرم و خشک کرمان، حیاط نه تنها تأمینکننده روشنایی و تهویه طبیعی، بلکه عرصهای برای شکلگیری الگوهای رفتاری متناسب با شرایط اقلیمی بوده است. این مقاله با هدف تبیین الگوی رفتار حرارتی ساکنین در حیاط مجتمعهای مسکونی اقلیم گرم و خشک، به مطالعه موردی شهر کرمان میپردازد. پرسش اصلی آن است که ساکنین چگونه و بر اساس چه الگوهایی از فضاهای باز و نیمهباز حیاط در فصول و ساعات مختلف روز استفاده میکنند؟ پژوهش با ترکیب روشهای میدانی شامل اندازهگیری پارامترهای محیطی )دما، رطوبت، سرعت باد( و پیمایش رفتار ساکنین )مشاهده و پرسشنامه( در یک دوره یکساله انجام شده است. یافتهها نشان میدهد که رفتار حرارتی ساکنین از الگوی سهبخشی پیروی میکند: الف( انتخاب فضای بهینه در طول روز )جابهجایی ساعتی بین فضاهای بسته، نیمهباز و باز(، ب( تنظیم رفتارهای فردی )نوع پوشش، مصرف نوشیدنی، فعالیت بدنی(، ج( استفاده از راهکارهای غیرفعال )پاشیدن آب، استفاده از بادگیر و سایهبان(. این الگوها به طور مستقیم با پیکربندی فضایی حیاط )نسبتهای هندسی، جهتگیری، سطوح سایهانداز( مرتبط است. در نهایت، مقاله مدلی برای طراحی حیاط مجتمعهای مسکونی معاصر مبتنی بر الگوهای رفتاری بومی ارائه میکند.

کلمات کلیدی : رفتار حرارتی حیاط مرکزی اقلیم گرم و خشک آسایش تطبیقی کرمان فضای نیمه باز