تأثیر میکروسیلیس و متاکائولن بر دوام بتن در محیط دریایی

تأثیر میکروسیلیس و متاکائولن بر دوام بتن در محیط دریایی

زهرا داوری1 مهدی فضیلتی2

1) دانشجوی کارشناسی ارشد گرایش مدیریت ساخت - دانشگاه آزاد اسلامی واحدنجف آباد-
2) گروه ﻣﻬﻨﺪسﻋﻤﺮان، واﺣﺪ ﻧﺠﻒ آباد، داﻧﺸگاه آزاد اﺳﻼﻣﯽ، ﻧﺠﻒ آﺑﺎد،ایران- مرکز تحقیقات توسعه پایدار درمهندسی عمران، واحد نجف آباد، دانشگاه آزاد اسلامی، نجف آباد، ایران

کد IOI مقاله : AAHF-ABHECA
محل انتشار : کنفرانس ملی فناوری های معماری و هنر، شهر هوشمند، صنایع نرم وخلاق و فرهنگ فناوری (icact.ir)
چکیده :
    سازه‌های بتنی مستقر در مناطق ساحلی و دریایی، به دلیل قرارگیری هم‌زمان در معرض یون‌های کلراید، سولفات و منیزیم موجود در آب دریا و نیز سیکل‌های تر و خشک شدن ناشی از جزر و مد و پاشش امواج، از مستعدترین سازه‌ها برای زوال زودهنگام و خوردگی آرماتور به شمار می‌روند. جایگزینی بخشی از سیمان با مواد پوزولانی، از راهکارهای شناخته‌شده برای بهبود دوام بتن در چنین محیط‌هایی است. در این مقاله با مروری بر پژوهش‌های اخیر، اثر دو ماده پوزولانی پرکاربرد یعنی میکروسیلیس (دوده سیلیسی) و متاکائولن بر شاخص‌های دوام بتن دریایی، از جمله ضریب نفوذ یون کلراید، مقاومت در برابر حمله سولفاتی، تخلخل و ریزساختار خمیر سیمان بررسی شده است. یافته‌های مطالعات پیشین نشان می‌دهد میکروسیلیس عمدتاً از طریق ریزدانگی ذرات و واکنش پوزولانی، ریزساختار بتن را متراکم و شبکه منافذ موئینه را اصلاح می‌کند، در حالی که متاکائولن علاوه بر اثر پرکنندگی، به دلیل محتوای بالای آلومینا، ظرفیت پیوند شیمیایی یون کلراید را از طریق تشکیل نمک فریدل افزایش می‌دهد. بررسی مطالعات ترکیبی نیز از وجود اثر سینرژیک میان این دو ماده افزودنی حکایت دارد، به‌گونه‌ای که مخلوط‌های حاوی هر دو ماده در مقایسه با استفاده مجزای هر یک، دوام بالاتری از خود نشان می‌دهند. در این مقاله همچنین روش‌های آزمایشگاهی ارزیابی دوام، یک طرح اختلاط پیشنهادی برای فاز آزمایشگاهی آتی، مدل‌های پیش‌بینی ضریب نفوذ کلراید بر پایه قانون دوم فیک، مطالعه موردی دوام بتن دریایی در منطقه خلیج فارس و مقایسه عملکرد این دو ماده با سایر مواد پوزولانی متداول نظیر فلای اش و سرباره کوره ذوب آهن مرور شده است. در پایان، دامنه‌های بهینه جایگزینی گزارش‌شده در منابع، ملاحظات اجرایی و اقتصادی-زیست‌محیطی و زمینه‌های پیشنهادی برای پژوهش‌های آتی ارائه شده است.

کلمات کلیدی : خلیج فارس دوام بتن ضریب نفوذ کلراید متاکائولن محیط دریایی میکروسیلیس