توسعۀ چارچوب نظری اصول بیوفیلیک در طراحی معماری مجتمعهای بومگردی
توسعۀ چارچوب نظری اصول بیوفیلیک در طراحی معماری مجتمعهای بومگردی
دریا حیدریان1 یاشار قراچمنیاصل2
1) گروه معماری، واحد تبریز، دانشگاه آزاداسلامی، تبریز، ایران -
2) گروه معماری، واحد تبریز، دانشگاه آزاداسلامی، تبریز، ایران -
کد IOI مقاله
:
AAHF-ABHFKE
محل انتشار :
کنفرانس ملی فناوری های معماری و هنر، شهر هوشمند، صنایع نرم وخلاق و فرهنگ فناوری (icact.ir)
چکیده :
گسترش بومگردی بهعنوان یکی از رویکردهای نُوین گردشگری پایدار، ضرورت بازاندیشی در مفاهیم طراحی فضاهای اقامتی همسو با طبیعت را برجسته ساخته است. پژوهش حاضر با هدف توسعۀ چارچوب نظری اصول بیوفیلیک در طراحی معماری مجتمعهای بومگردی، با پارادایم بنیادی و به روش توصیفی-تحلیلی برپایۀ مطالعات کتابخانهای، بررسی انتقادی ادبیات موضوع و تحلیل تطبیقی نمونههای منتخب صورت گرفت و دادهها از طریق سنتز مفهومی سازماندهی شدند. یافتهها نشان داد چارچوب نظری پیشنهادی بر سه حوزۀ مکمل شامل ارتباط مستقیم با طبیعت، ارتباط غیرمستقیم با طبیعت و کیفیت تجربۀ فضا و مکان استوار است و مؤلفههایی نظیر نور و تهویۀ طبیعی، آب، پوشش گیاهی، مصالح بومی، الگوهای الهامگرفته از طبیعت، خوانایی فضایی، چشمانداز، پناه و کشف را دربرگیرند که در تعامل با یکدیگر، کیفیت ادراکی، عملکردی و زیستمحیطی فضا را ارتقاء میدهند. چارچوب توسعهیافته ضمن تبیین روابط میان مؤلفههای بیوفیلیک، مبنایی نظری برای هدایت فرایند طراحی و بهینهسازی مجتمعهای بومگردی فراهم میآورد که منجر به ارتقای کیفیت تجربۀ اقامت، تقویت هویتمکان و تحقق اهداف توسعۀ پایدار در فضاهای اقامتی طبیعتمحور میگردد.
کلمات کلیدی : بومگردی طبیعت بیوفیلیک طراحی معماری