بررسی اثر نسبت بدهی به سرمایه بر تابآوری مالی پروژههای ساختمانی در ایران با استفاده از رگرسیون چندگانه
بررسی اثر نسبت بدهی به سرمایه بر تابآوری مالی پروژههای ساختمانی در ایران با استفاده از رگرسیون چندگانه
سبحان میرزائی1 علی اصغر امیرکاردوست2 داوود صداقت شایگان3
1) کاندیدای دکترا مهندسی عمران – گرایش مهندسی و مدیرت ساخت – دانشگاه آزاد اسلامی واحد رودهن – رودهن - ایران
2) هیأت علمی دانشکده مهندسی عمران– دانشگاه آزاد اسلامی واحد رودهن- رودهن – ایران
3) هیأت علمی دانشکده مهندسی عمران– دانشگاه آزاد اسلامی واحد رودهن- رودهن – ایران
کد IOI مقاله
:
AAHF-ABKDBA
محل انتشار :
کنفرانس ملی فناوری های معماری و هنر، شهر هوشمند، صنایع نرم وخلاق و فرهنگ فناوری (icact.ir)
چکیده :
پروژههای ساختمانی به دلیل سرمایهبر بودن، دوره اجرای نسبتاً طولانی، وابستگی به جریانهای نقدی مستمر و آسیبپذیری در برابر نوسانات محیط اقتصادی، در معرض طیف گستردهای از ریسکهای مالی قرار دارند. در چنین شرایطی، ساختار سرمایه پروژه و بهویژه میزان اتکای آن به بدهی میتواند نقش تعیینکنندهای در ظرفیت پروژه برای تحمل شوکهای اقتصادی و حفظ عملکرد مالی ایفا کند. هدف پژوهش حاضر، بررسی اثر نسبت بدهی به سرمایه بر تابآوری مالی پروژههای ساختمانی در ایران با استفاده از رگرسیون چندگانه است. در این پژوهش، نسبت بدهی به سرمایه بهعنوان متغیر مستقل اصلی و تابآوری مالی پروژه بهعنوان متغیر وابسته در نظر گرفته شده است. همچنین نقدینگی عملیاتی، بازده سرمایهگذاری، نوسان جریانهای ورودی مالی، دوره بازپرداخت سرمایه، وابستگی به سرمایه خارجی و هزینههای ناشی از تأخیر بهعنوان متغیرهای کنترلی وارد مدل میشوند. جامعه مورد مطالعه شامل پروژههای ساختمانی اجراشده در ایران در بازه زمانی ۱۳۹۸ تا ۱۴۰۳ است و نمونهگیری بهصورت هدفمند از میان پروژههایی انجام میشود که اطلاعات مالی معتبر و تنوع مناسبی از نظر ساختار سرمایه و تجربه شوکهای مالی داشته باشند. مطابق چارچوب پژوهش اصلی، تابآوری مالی به توانایی پروژه برای حفظ جریان نقدی، ارزش اقتصادی و عملکرد مالی پایدار در مواجهه با شوکهای مالی اطلاق میشود. برای ساخت شاخص تابآوری مالی، از ترکیب وزنی شاخصهای مالی و تحلیل مؤلفههای اصلی استفاده شده است. نتایج موجود در مطالعه پایه نشان میدهد که نسبت بدهی به سرمایه در کنار نقدینگی عملیاتی از مهمترین متغیرهای مؤثر بر شاخص تابآوری مالی بوده است. بر این اساس، انتظار میرود افزایش اتکای پروژه به بدهی، در صورت عدم برخورداری از ظرفیت کافی برای ایجاد جریان نقدی و بازپرداخت تعهدات، با کاهش تابآوری مالی همراه باشد. یافتههای این پژوهش میتواند برای مدیران پروژه، سرمایهگذاران، بانکها و نهادهای تصمیمگیر در ارزیابی ساختار تأمین مالی و مدیریت ریسک مالی پروژههای ساختمانی مورد استفاده قرار گیرد.
کلمات کلیدی : واژههاي كليدي نسبت بدهی به سرمایه تابآوری مالی پروژههای ساختمانی ساختار سرمایه رگرسیون چندگانه مدیریت مالی پروژه