مروری بر تحول مفاهیم معماری منظر در عصر فناوری‌های نوظهور

مروری بر تحول مفاهیم معماری منظر در عصر فناوری‌های نوظهور

منصوره امانی1 سامان صبا2

1) دانشجوی کارشناسی ارشد مهندسی معماری منظر، دانشکده مهندسی، دانشگاه گلستان، گرگان، ایران -
2) استادیار گروه آموزشی مهندسی معماری، دانشگاه گلستان، گرگان، ایران -

کد IOI مقاله : AAHF-ABKDBZ
محل انتشار : کنفرانس ملی فناوری های معماری و هنر، شهر هوشمند، صنایع نرم وخلاق و فرهنگ فناوری (icact.ir)
چکیده :
    مواجهه معماران منظر با ابزارهای محاسباتی طی دهه گذشته، فرآیندی به‌مراتب پیچیده‌تر از یک جابه‌جایی ساده در ابزار طراحی بوده است. زمانی بستر پروژه صرفاً با نقشه‌های دوبعدی ایستا و ترسیمات دستی خوانده می‌شد؛ امروزه اما الگوریتم‌های مولد، داده‌های مکانی کلان و شبیه‌سازی‌های پویای زمان‌مند به واسطه‌های اصلی میان طراح و زمین بدل شده‌اند. ادبیات نظری موجود در برابر این چرخش محاسباتی دو موضع متمایز اتخاذ کرده است؛ نگرشی فن‌سالارانه که الگوریتم را راه‌حل قطعی بحران‌های زیست‌محیطی می‌داند، در برابر موضعی سنت‌گرا که مدل‌سازی دیجیتال را گسستی تقلیل‌گرایانه از ماهیت زنده منظر تلقی می‌کند. هدف این پژوهش، عبور از این دوگانگی و ارائه ارزیابی متوازنی از ده حوزه فناورانه کلیدی در معماری منظر معاصر است. روش کار مبتنی بر مرور تحلیلی و تطبیقی نمونه‌های اجراشده و ادبیات پژوهشی مرتبط با هر فناوری بوده و در هر مورد، هم ظرفیت‌ها و هم نقاط شکست مستندشده بررسی شده‌اند. یافته‌ها نشان می‌دهند که اصلی‌ترین نقطه ضعف مشترک میان این فناوری‌ها، ساده‌انگاری در ترجمه سیستم‌های پویا و غیرخطی اکولوژیک به کدهای محاسباتی گسسته است. نتیجه‌گیری پژوهش آن است که چالش بنیادین معماری منظر معاصر، نه دستیابی به قدرت پردازش بیشتر، بلکه سنجش دقیق مرزهای بازنمایی مدل‌های انتزاعی رایانه‌ای در برابر واقعیت‌های غیرقابل پیش‌بینی طبیعی است.

کلمات کلیدی : معماری منظر فناوری‌های نوظهور معماری منظر دیجیتال