از طبیعت‌گرایی تا آرمان‌گرایی: بازخوانی مفهوم کمال انسانی در آثار لئوناردو داوینچی و رافائل در چارچوب اومانیسم رنسانس

از طبیعت‌گرایی تا آرمان‌گرایی: بازخوانی مفهوم کمال انسانی در آثار لئوناردو داوینچی و رافائل در چارچوب اومانیسم رنسانس

آناهیتا مقبلی1 عفت کامیاب2

1) دانشیار ، گروه علمی هنر ، دانشگاه پیام نور ، تهران ، ایران
2) کارشناسی ارشد رشته پژوهش هنر ، دانشگاه پیام نور ، تهران ، ایران

کد IOI مقاله : AAHF-ABKDKC
محل انتشار : کنفرانس ملی فناوری های معماری و هنر، شهر هوشمند، صنایع نرم وخلاق و فرهنگ فناوری (icact.ir)
چکیده :
    پژوهش حاضر با رویکردی توصیفی ـ تحلیلی و بر پایه مطالعه اسنادی، به بررسی نسبت میان طبیعت‌گرایی لئوناردو داوینچی و آرمان‌گرایی رافائل در چارچوب اومانیسم رنسانس می‌پردازد. برخلاف برخی خوانش‌های دوگانه‌محور که این دو گرایش را متعارض می‌دانند، این مقاله نشان می‌دهد که طبیعت‌گرایی و آرمان‌گرایی دو شیوه مکمل برای بازنمایی حقیقت انسانی و صورت‌بندی مفهوم کمال در هنر رنسانس‌اند. یافته‌ها نشان می‌دهد که لئوناردو با تأکید بر مشاهده دقیق طبیعت، کالبد انسان را به‌مثابه بستری برای کشف نظم درونی و حقیقت زیباشناختی بازنمایی می‌کند، در حالی که رافائل با سامان‌دهی هارمونیک فرم‌ها، به بازآفرینی تصویری متعادل و آرمانی از انسان دست می‌زند. در نتیجه، هر دو هنرمند در خدمت یک افق مشترک یعنی جست‌وجوی کمال انسانی قرار می‌گیرند، هرچند مسیرهای بصری و زیبایی‌شناختی متفاوتی را برمی‌گزینند. این مطالعه همچنین نشان می‌دهد که بهره‌گیری از رویکردهای معاصر در فرهنگ بصری و زیبایی‌شناسی شناختی می‌تواند امکان خوانشی تازه از هنر رنسانس و تداوم معنای آن در مطالعات امروز را فراهم کند.

کلمات کلیدی : واژگان کلیدی اومانیسم رنسانس لئوناردو داوینچی رافائل طبیعت‌گرایی آرمان‌گرایی کمال انسانی فرهنگ بصری