تحلیل عوامل مؤثر بر آمادگی شغلی دانشجویان مهندسی عمران از منظر مدیریت آموزشی

تحلیل عوامل مؤثر بر آمادگی شغلی دانشجویان مهندسی عمران از منظر مدیریت آموزشی

علی اکبر شمس کوپایی1

1) علی اکبر شمس کوپایی

کد IOI مقاله : AAHF-ABKGZA
محل انتشار : کنفرانس ملی فناوری های معماری و هنر، شهر هوشمند، صنایع نرم وخلاق و فرهنگ فناوری (icact.ir)
چکیده :
    تحولات سریع فناوری، تغییر ماهیت مشاغل و افزایش پیچیدگی محیط‌های حرفه‌ای، دانشگاه‌ها را با ضرورت بازنگری در شیوه‌های آماده‌سازی دانشجویان برای ورود موفق به بازار کار مواجه ساخته است. در این میان، رشته مهندسی عمران به دلیل نقش اساسی در توسعه زیرساخت‌ها و اجرای پروژه‌های عمرانی، نیازمند تربیت دانش‌آموختگانی است که علاوه بر دانش تخصصی، از شایستگی‌های حرفه‌ای، مهارت‌های ارتباطی، توانایی حل مسئله و قابلیت سازگاری با محیط‌های کاری برخوردار باشند. آمادگی شغلی دانشجویان، مفهومی چندبعدی است که تنها به داشتن دانش فنی محدود نمی‌شود، بلکه مجموعه‌ای از مهارت‌ها، نگرش‌ها و توانمندی‌هایی را شامل می‌شود که فرد را برای ورود، عملکرد موفق و رشد در محیط حرفه‌ای آماده می‌سازد. هدف پژوهش حاضر، تحلیل عوامل مؤثر بر آمادگی شغلی دانشجویان مهندسی عمران از منظر مدیریت آموزشی است. پژوهش حاضر از نظر هدف، کاربردی و از نظر رویکرد، آمیخته (کیفی-کمی) است. در مرحله کیفی، عوامل مؤثر بر آمادگی شغلی با استفاده از بررسی مبانی نظری و مصاحبه نیمه‌ساختاریافته با خبرگان حوزه مدیریت آموزشی، آموزش عالی و مهندسی عمران شناسایی خواهد شد. در مرحله کمی نیز اهمیت عوامل استخراج‌شده مورد بررسی قرار خواهد گرفت. انتظار می‌رود یافته‌های پژوهش نشان دهد که آمادگی شغلی دانشجویان مهندسی عمران تحت تأثیر مجموعه‌ای از عوامل شامل کیفیت برنامه‌های آموزشی، مدیریت فرایند یاددهی-یادگیری، ارتباط دانشگاه با صنعت، تجربه‌های عملی، توسعه شایستگی‌های حرفه‌ای و عوامل فردی دانشجویان قرار دارد. نتایج این پژوهش می‌تواند زمینه‌ای برای بهبود سیاست‌های مدیریت آموزشی، بازنگری برنامه‌های درسی و تقویت آموزش مبتنی بر شایستگی در دانشگاه‌ها فراهم سازد.

کلمات کلیدی : آمادگی شغلی دانشجویان مهندسی عمران مدیریت آموزشی آموزش عالی شایستگی حرفه‌ای ارتباط دانشگاه و صنعت آموزش مبتنی بر شایستگی