بودجهریزی مشارکتی دیجیتال در حکمرانی شهری: مرور دامنهای عدالت فضایی، نمایندگی محلات و شفافیت تخصیص منابع
بودجهریزی مشارکتی دیجیتال در حکمرانی شهری: مرور دامنهای عدالت فضایی، نمایندگی محلات و شفافیت تخصیص منابع
محمد احمدی1
1) کارشناسی ارشد حسابداری، دانشگاه آزاد اسلامی واحد کرج؛ کارشناس برنامه، بودجه و اعتبارات شهرداری کرج
کد IOI مقاله
:
AAHF-ABKHAK
محل انتشار :
کنفرانس ملی فناوری های معماری و هنر، شهر هوشمند، صنایع نرم وخلاق و فرهنگ فناوری (icact.ir)
چکیده :
گسترش پلتفرمهای مشارکت دیجیتال، بودجهریزی مشارکتی را از فرایندی عمدتاً حضوری و محلهمحور به سازوکاری دادهمحور برای پیشنهاد، اولویتبندی و پیگیری پروژههای شهری تبدیل کرده است. با این حال، افزایش کاربران یا آرای آنلاین الزاماً به توزیع عادلانهتر منابع، نمایندگی متوازن محلات یا پاسخگویی بیشتر شهرداری منجر نمیشود. هدف این مقاله، نقشهبرداری انتقادی ادبیات بودجهریزی مشارکتی دیجیتال با تمرکز همزمان بر عدالت فضایی، نمایندگی جغرافیایی مشارکت و شفافیت تخصیص و اجرای منابع شهری است. روش پژوهش، مرور دامنهای بر پایه منطق PCC، راهنمای JBI و اصول گزارشدهی PRISMA-ScR است و دامنه اصلی مطالعات سالهای ۲۰۱۰ تا ۲۰۲۶ را پوشش میدهد؛ منابع بنیادین پیشین نیز در صورت ضرورت نظری لحاظ شدهاند. سنتز ادبیات نشان میدهد کیفیت این سازوکار بیش از وجود صرف یک پلتفرم، تابع تعامل میان اختیار واقعی شهروندان، قواعد ورود و پالایش پیشنهادها، دسترسی و سواد دیجیتال، مقیاس جغرافیایی رأیگیری، شیوه تجمیع ترجیحات، معیارهای نیاز و محرومیت، قابلیت توضیح قواعد تخصیص و امکان رهگیری اجرای پروژههاست. شکاف دیجیتال میتواند به شکاف نمایندگی تبدیل شود و محلات دارای سرمایه اجتماعی و ظرفیت سازماندهی بالاتر را در داده رأی بیشنمایی کند. در مقابل، سهمبندی جغرافیایی بدون سنجش نیاز و منافع فرامحلهای نیز الزاماً عادلانه نیست. بر پایه یافتهها، چارچوب یکپارچه JRT-DPB پیشنهاد میشود که ارزیابی موفقیت را از شمار آرای ثبتشده به کیفیت نمایندگی، عدالت توزیعی، شفافیت تصمیم، تحقق پروژهها و یادگیری نهادی منتقل میکند.
کلمات کلیدی : بودجهریزی مشارکتی دیجیتال عدالت فضایی نمایندگی محلات مشارکت الکترونیکی شفافیت مالی تخصیص منابع شهری