تأثیر مدیریت کیفیت جامع بر رضایت دانشجویان با نقش میانجی نوآوری در تدریس (مطالعه موردی: یکی از دانشگاه‌های شیراز)

مهسا نوربخش¹ قاسم رضائی²

1) گروه مهندسی صنایع، واحد شیراز، دانشگاه آزاد اسلامی، شیراز، ایران
2) گروه مهندسی صنایع، واحد شیراز، دانشگاه آزاد اسلامی، شیراز، ایران

کد IOI مقاله : AAHF-ABKHGG
محل انتشار : کنفرانس ملی فناوری های معماری و هنر، شهر هوشمند، صنایع نرم وخلاق و فرهنگ فناوری (icact.ir)
چکیده :
    پژوهش حاضر با هدف بررسی تأثیر مدیریت کیفیت جامع بر رضایت دانشجویان با نقش میانجی نوآوری در تدریس در یکی از دانشگاه‌های شیراز انجام شد. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش اجرا توصیفی-همبستگی است. جامعه آماری شامل دانشجویان دانشگاه مورد مطالعه بود که با روش نمونه‌گیری در دسترس و خوشه‌ای چندمرحله‌ای، حجم نمونه‌ای معادل ۹۷ نفر انتخاب گردید. ابزار گردآوری داده‌ها، پرسشنامه استاندارد ترکیبی ۴۶ گویه‌ای بود که روایی آن با استفاده از روایی محتوایی و روایی سازه و پایایی آن با استفاده از ضریب آلفای کرونباخ و پایایی ترکیبی تأیید شد. تحلیل داده‌ها با رویکرد مدل‌سازی معادلات ساختاری با روش حداقل مربعات جزئی و با استفاده از نرم‌افزار Smart PLS انجام گرفت. نتایج نشان داد که مدیریت کیفیت جامع تأثیر مثبت و معناداری بر رضایت دانشجویان و بر نوآوری در تدریس دارد. همچنین نوآوری در تدریس تأثیر مثبت و معناداری بر رضایت دانشجویان دارد. نقش میانجی نوآوری در تدریس در رابطه بین مدیریت کیفیت جامع و رضایت دانشجویان با ضریب اثر غیرمستقیم و شاخص VAF معادل ۴۰ درصد تأیید شد که نشان‌دهنده میانجی‌گری جزئی است. مدل ساختاری با ضریب تعیین ۵۲/۰ برای رضایت دانشجویان از برازش مناسب برخوردار بود. بر اساس یافته‌ها، مدیریت کیفیت جامع به‌تنهایی نمی‌تواند حداکثر تأثیر خود را بر رضایت دانشجویان بگذارد و بخش قابل‌توجهی از این تأثیر از طریق تقویت نوآوری در تدریس منتقل می‌شود. بنابراین، پیشنهاد می‌شود دانشگاه‌ها با سرمایه‌گذاری بر برنامه‌های توسعه حرفه‌ای اساتید، ارتقای زیرساخت‌های فناوری آموزشی و نهادینه‌سازی روش‌های نوین تدریس، زمینه را برای افزایش رضایت پایدار دانشجویان فراهم آورند.

کلمات کلیدی : مدیریت کیفیت جامع نوآوری در تدریس رضایت دانشجویان مدل‌سازی معادلات ساختاری میانجی‌گری جزئی