پوشش به مثابه ابزار خودابرازی (مورد مطالعه: جوانان نسل زد تهران)

پوشش به مثابه ابزار خودابرازی (مورد مطالعه: جوانان نسل زد تهران)

سیده فاطمه میرسردشت نژاد1 پروانه قاسمیان دستجردی2 مرضیه زارع3

1) دانشجوی کارشناسی ارشد طراحی پارچه و لباس، دانشگاه علم و فرهنگ
2) استادیار دانشگاه علم و فرهنگ. دانشکده هنر و معماری
3) دکتری تخصصی. مدرس دانشگاه. گروه طراحی پارچه و لباس

کد IOI مقاله : AAHF-ABKKDZ
محل انتشار : کنفرانس ملی فناوری های معماری و هنر، شهر هوشمند، صنایع نرم وخلاق و فرهنگ فناوری (icact.ir)
چکیده :
    پوشش در جوامع امروزی صرفاً وسیله‌ای برای پوشاندن بدن نیست. بلکه این پدیده، ابزاری کلیدی برای برقراری ارتباطات غیرکلامی محسوب می‌شود. همچنین، پوشش نقش مهمی در نحوه ارائه خود و نمایش هویت فردی و اجتماعی ایفا می‌کند. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش پوشش به مثابه ابزار ابراز خود در میان جوانان نسل زد شهر تهران انجام شده است. چارچوب نظری مقاله بر مفهوم هویت به مثابه پروژه‌ای بازاندیشانه در نظریه آنتونی گیدنز استوار است. روش پژوهش کمی و توصیفی ـ تحلیلی بوده و جامعه آماری آن جوانان نسل زد متولد سال‌های ۱۳۷۵ تا ۱۳۸۹ ساکن تهران و کاربران فعال شبکه‌های اجتماعی را دربرمی‌گیرد. حجم نمونه ۳۸۴ نفر بوده و داده‌ها با پرسشنامه ۸۵ گویه‌ای و طیف پنج‌درجه‌ای لیکرت گردآوری شده است. پایایی ابزار با آلفای کرونباخ ۰/۸۷ تأیید شده است. یافته‌های توصیفی نشان می‌دهد رابطه پاسخگویان با مد یک رابطه یک‌بعدی نیست. اگرچه شبکه‌های اجتماعی و الگوهای مد در معرض دید آنان قرار دارند، اما پیروی مستقیم و مصرف بدون نیاز غالب نیست. در مقابل، پوشش در برخی ابعاد مانند بیان احساسات و افکار، تجربه استقلال و آزادی فردی و مدیریت برداشت دیگران اهمیت پیدا می‌کند. از این رو، پوشش را می‌توان یکی از عرصه‌های روزمره‌ای دانست که نسل زد در آن میان فردیت، تأیید اجتماعی، هنجارهای محیطی و جریان‌های جهانی مذاکره می‌کند.

کلمات کلیدی : پوشش خودابرازی هویت نسل زد مد بازاندیشی