بازخوانی شاخص‌های ارزیابی پایداری و تاب‌آوری در ساختمان‌های سبز

بازخوانی شاخص‌های ارزیابی پایداری و تاب‌آوری در ساختمان‌های سبز

سمیه نوروزی گله کلائی1 علی مومن2

1) گروه معماری و شهرسازی، دانشگاه ملی مهارت، تهران، ایران
2) دانشجوی کارشناسی دانشگاه ملی مهارت محمودآباد

کد IOI مقاله : AAHF-ABKKEA
محل انتشار : کنفرانس ملی فناوری های معماری و هنر، شهر هوشمند، صنایع نرم وخلاق و فرهنگ فناوری (icact.ir)
چکیده :
    ا گسترش شهرنشینی، افزایش مصرف انرژی و تشدید پیامدهای تغییرات اقلیمی، عملکرد بخش ساختمان به یکی از مسائل مهم توسعه پایدار تبدیل شده است. گزارش‌های جدید بین‌المللی نشان می‌دهند که ساختمان‌ها و ساخت‌وساز همچنان سهم قابل توجهی از مصرف انرژی، انتشار دی‌اکسیدکربن و مصرف مواد اولیه را به خود اختصاص می‌دهند؛ در عین حال، افزایش رخدادهای اقلیمی ضرورت توجه هم‌زمان به سازگاری و تاب‌آوری را افزایش داده است. هدف این پژوهش، بازخوانی و تحلیل شاخص‌های کلیدی ارزیابی پایداری و تاب‌آوری در ساختمان‌های سبز و تبیین نقاط هم‌پوشان و تعارض احتمالی میان آن‌هاست. پژوهش حاضر با رویکرد توصیفی -تحلیلی و مطالعات کتابخانه ای انجام شده است و شاخص‌های استخراج‌شده در چهار حوزه اصلی پایداری محیطی، اقتصادی، اجتماعی و تاب‌آوری ساختمان دسته‌بندی و سپس روابط میان آن‌ها تحلیل شده است. نتایج نشان می‌دهد که پایداری و تاب‌آوری دو مفهوم یکسان نیستند، اما در سطح ساختمان به‌شدت به یکدیگر وابسته‌اند. کاهش مصرف انرژی، مدیریت آب، کاهش کربن نهفته انتخاب مصالح بادوام، کیفیت محیط داخلی، انعطاف‌پذیری، امنیت تأمین انرژی و آب، تداوم عملکرد،مجموعه‌ای از شاخص‌های مرتبط را تشکیل می‌دهند. بررسی نظام‌های ارزیابی نیز نشان می‌دهد که جهت‌گیری جدید این نظام‌ها به سمت ارزیابی چرخه عمر، کربن‌زدایی، کیفیت زندگی، سازگاری اقلیمی و تاب‌آوری حرکت کرده است. بر این اساس این پژوهش یک چارچوب تلفیقی پیشنهادی ارائه می‌کند که در آن شاخص‌های پایداری و تاب‌آوری نه به‌صورت دو فهرست مستقل، بلکه به‌عنوان شبکه‌ای از معیارهای مکمل ارزیابی می‌شوند. این چارچوب می‌تواند برای مرحله برنامه‌ریزی طراحی، شبیه‌سازی، ساخت، بهره‌برداری و بازبینی ساختمان به کار رود.

کلمات کلیدی : ساختمان سبز پایداری تاب‌آوری ارزیابی عملکرد ساختمان